இரண்டு சினிமா நடிகர்கள் லண்டனில் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள்.
ஒருவர் — கார் பந்தயத்தில் பங்கேற்கும் நடிகர்.
மற்றொருவர் — இன்றைய தமிழகத்தின் முதலமைச்சர்.
ஒரு காலத்தில் வெள்ளித்திரையில் நாயகர்களாக இருந்தவர்கள். ஒருவர் வேகத்தின் உலகில் தன்னை நிரூபிக்க முயற்சிக்கிறார். மற்றொருவர் அரசியலின் உச்சியில் அமர்ந்து ஒரு மாநிலத்தை நிர்வகிக்கிறார்.இருவரும் சந்தித்துக் கொண்டார்கள். அதுதான் செய்தி. அல்லது அவ்வளவுதான் செய்தி.
அந்தச் சந்திப்பின் புகைப்படங்கள், வீடியோக்கள், பதிவுகள் என தமிழகம் முழுவதும் பரவுகின்றன. ரசிகர்கள் மகிழ்கிறார்கள். கட்சித் தொண்டர்கள் பெருமைப்படுகிறார்கள். ஊடகங்கள் அதை முக்கியச் செய்தியாக்குகின்றன. சமூக வலைதளங்களின் கொண்டாட்டமாக மாறுகிறது.
ஆனால்...ஒரு மாநிலம் கொண்டாட வேண்டிய விஷயம் இதுதானா?. நாம் எதை கொண்டாடுகிறோம்?
ஒரு நடிகர் வெளிநாட்டில் கார் ஓட்டுகிறார். ஒரு முதலமைச்சர் அவரைச் சந்திக்கிறார். இதில் தவறு என்ன?
தவறு ஒன்றும் இல்லை. ஒரு கலைஞரை முதலமைச்சர் சந்திப்பதும் தவறல்ல. ஒரு விளையாட்டு வீரரை ஊக்குவிப்பதும் தவறல்ல. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் உலக அரங்கில் சாதிப்பதை நாம் கொண்டாடுவதும் தவறல்ல.
ஆனால் ஒரு நிகழ்வின் முக்கியத்துவத்திற்கும், அதைச் சுற்றி உருவாக்கப்படும் மாயைக்கும் இடையே வித்தியாசம் இருக்கிறது. அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் போனால், ஒரு சமூகமாக நாம் உண்மையான பிரச்சினைகளிலிருந்து மெதுவாக விலகத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.
தமிழகத்தில் சினிமாவுக்கு இருக்கும் செல்வாக்கு சாதாரணமானதல்ல. பல தலைமுறைகளாக சினிமா நம்முடைய அரசியல், கலாசாரம், மொழி, ரசனை, கனவு என அனைத்திலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒரு நடிகர் வெற்றி பெற்றால் நாம் மகிழலாம். ஒரு தமிழர் உலக அரங்கில் சாதித்தால் பெருமைப்படலாம். ஒரு முதலமைச்சர் அவரைச் சந்தித்தால் அதை இயல்பான ஒரு நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதைக் கொண்டு ஒரு மாநிலத்தின் ஆட்சி, வளர்ச்சி, பொருளாதாரம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு போன்றவற்றின் தரத்தை அளக்கத் தொடங்கிவிட்டால்...நாம் மாயையில் சிக்கிவிட்டோம், என்று பொருள்.
மாயை என்றால் பொய் என்று மட்டும் பொருள் கொள்ள வேண்டியதில்லை. உண்மையை மறைத்து நிற்கும் அளவுக்கு பெரிதாகத் தோன்றும் ஒரு தோற்றமும் மாயைதான். சந்திப்பு, புகைப்படம், கார் ரேஸ், அரசியல் பதவி இவை அனைத்தும் உண்மையானது. ஆனால் அவற்றைச் சுற்றி நாம் உருவாக்கிக் கொள்ளும் கதை? அதுதான் மாயையாக இருக்கலாம்.
“நம்மவர்கள் உலக அளவில் இருக்கிறார்கள்.”
“நம்முடைய தலைவர் மிகப்பெரியவர்.”
“நம்முடைய நடிகர் உலகையே வென்றுவிட்டார்.”
“நம்முடைய மாநிலம் அசத்துகிறது.”
என்று உணர்வுகளைத் தூண்டுவது மிகவும் எளிது. ஒரு Instagram பதிவு போதும்.
ஆனால் ஒரு மாநிலத்தின் உண்மையான முன்னேற்றம் Instagram'யில் தெரிய கூடாது.
அது ஒரு அரசு பள்ளி மாணவனின் கல்வியில் தெரிய வேண்டும். ஒரு இளைஞனுக்கு கிடைக்கும் நல்ல வேலையில் தெரிய வேண்டும். ஒரு விவசாயியின் வருமானத்தில் தெரிய வேண்டும். ஒரு தொழிற்சாலையில் உருவாகும் நிரந்தர வேலைவாய்ப்பில் தெரிய வேண்டும். ஒரு கிராமத்தின் சாலையில் தெரிய வேண்டும். ஒரு அரசு மருத்துவமனையில் நோயாளி பெறும் சிகிச்சையில் தெரிய வேண்டும். ஒரு பெண் பாதுகாப்பாக வீட்டிற்குத் திரும்பும் சமூகத்தில் தெரிய வேண்டும். அதுதான் வளர்ச்சி.
ஒரு நடிகர் கார் ஓட்டுவது தமிழருக்கு பெருமையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்களுக்கு வேலை கிடைக்கும் ஒரு புதிய தொழிற்சாலை அதைவிடப் பெரிய பெருமை.
ஒரு பிரபலமான நபர் முதலமைச்சரைச் சந்திப்பது சுவாரஸ்யமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு அரசு பள்ளி மாணவன் உலகின் சிறந்த பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்வது அதைவிடப் பெரிய செய்தி.
நாம் எதைக் கொண்டாடுகிறோம் என்பதில்தான் ஒரு சமூகத்தின் மதிப்பீடு தெரிகிறது. மாயையை ரசிக்கலாம்; ஆனால் அதில் வாழக்கூடாது
நாளை நமது குழந்தைகள் நம்மிடம் கேட்கலாம்:
“தமிழ்நாடு அந்த காலத்தில் என்ன சாதித்தது?” நாம் அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டியது...
“ஒரு காலத்தில் ஒரு நடிகர் லண்டனில் கார் ஓட்டினார். ஒரு முதலமைச்சர் அவரைச் சந்தித்தார். தமிழ்நாடு முழுவதும் அதை கொண்டாடியது.” என்பதாக இருக்கக்கூடாது. அதற்கு பதிலாக நாம் :
“அந்தக் காலத்தில் தமிழ்நாடு தனது கல்வியை உயர்த்தியது. வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கியது. தொழில்களை வளர்த்தது. விவசாயத்தை பாதுகாத்தது. அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேறியது. உலக அளவில் போட்டியிடும் இளைஞர்களை உருவாக்கியது. மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தியது.”
என்று சொல்ல முடிந்தால்தான் அது ஒரு தலைமுறையின் வெற்றி.
இறுதியாக...
லண்டனில் இரண்டு பிரபலங்கள் சந்தித்துக் கொள்வது ஒரு செய்தியாக இருக்கலாம். அதை ரசிப்பதும் தவறல்ல. ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தின் வெளிச்சத்தில் நமது உண்மையான பிரச்சினைகள் மறைந்து போகக் கூடாது.
மாயை அழகாக இருக்கும். உண்மை சில நேரங்களில் கசப்பாக இருக்கும்.
மாயை நம்மை மகிழ்விக்கும். உண்மை நம்மை விழிப்படையச் செய்யும்.
மாயை கைதட்டச் சொல்லும். உண்மை கேள்வி கேட்கச் சொல்லும்.
மாயை நம்மை ரசிகர்களாக வைத்திருக்கும். உண்மை நம்மை குடிமக்களாக மாற்றும்.
தமிழகம் ஒரு ரசிகர் கூட்டமாக மாறிவிடக் கூடாது. தமிழகம் எப்பொழுதும் ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள சமூகமாகவே இருந்தது, இனியும் அப்படி தான் இருக்க வேண்டும்.
மாயையில் வாழத் தொடங்கினால், அழிவது ஒரு தனிமனிதன் அல்ல. ஒரு தலைமுறை.
தற்பொழுது உள்ள இந்த கொண்டாட்டம், ஒரு சமூகத்தின் கவனச் சிதறலின் அறிகுறி.
