வார்த்தைகளோடு அலைபவன் - தனவந்தனின் மூன்றாவது மகன்

 வார்த்தைகளோடு அலைபவன்

6.தனவந்தனின் மூன்றாவது மகன் 

வார்த்தைகளோடு அலைபவன் புதிதாக கதை சொல்ல வந்த ஊரில், ஒரு தனவந்தன் இருந்தான்.

அவனிடம் நூறு வேலையாட்கள் இருந்தார்கள். அவனுக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தார்கள்.அவனுக்கு சொந்தமாக நிலங்கள் இருந்தன. கடைகள் இருந்தன. குதிரைகள் இருந்தன. அவனிடம் வேலை செய்தவர்களில் சிலர், தங்கள் தாத்தாவின் தாத்தா காலத்திலிருந்தே அந்த குடும்பத்திற்கு வேலை செய்து வந்ததாகச் சொல்வர்.அவனுடைய மூன்றாவது மகன் இறக்கும் வரை, அவனுடைய வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு குறையும் இல்லை என்று அந்த ஊர் மக்கள் சொல்வார்கள்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால், ஆறு வயதே ஆன அவனுடைய மூன்றாவது மகன் காய்ச்சல் கண்டு இறந்துவிட்டான்.அந்த காய்ச்சல் எப்படி வந்தது என்பது யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. சிலர் அது வடக்குப் பகுதியில் இருந்து வந்த ஒரு நோய் என்றார்கள். இன்னும் சிலர் அது சாதாரண காய்ச்சல்தான் என்றார்கள். அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்த வைத்தியன் ஒருவன் மட்டும், "இந்தக் குழந்தை நோயால் இறக்கவில்லை" என்று சொன்னதாக ஒரு வதந்தியும் உண்டு. ஆனால் அவன் எதனால் இறந்தான் என்பதை அந்த வைத்தியன் கடைசி வரை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

அதன் பிறகுதான் தனவந்தனின் நோய் தொடங்கியது.முதலில் அவனுக்கே அது தெரியவில்லை.இல்லாத தனது மூன்றாவது மகனை கற்பனையில் உருவாக்கி அவனிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

இதை முதலில் கவனித்தது அவனுடைய மூத்த மகன்தான்.ஒருநாள் மதிய நேரத்தில், வீட்டின் பின்புறத் தோட்டத்தில் நின்றுகொண்டு தனவந்தன் யாரோ ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.ஆனால் அங்கு யாரும் இல்லை.அவன் மூத்த மகன் அமைதியாக நின்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
"இன்று பாடம் படித்தாயா?"
என்று தனவந்தன் கேட்டான்.
சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றான். பிறகு,
"பொய் சொல்லாதே. உன் கண்களைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது."
என்று சிரித்தான். அன்று இரவு அந்த விஷயத்தை தனது அம்மாவிடம் மூத்த மகன் சொன்னான்.

புத்திரப் பிரிவில் தனது கணவர் வாடுவதால், சில நாட்களில் சரியாகிவிடும் என்று அவள் நினைத்தாள். ஆனால் நாளாக நாளாக அவனுடைய இந்தப் பிரச்சனை அதிகமாகிக்கொண்டே போனது.

காலையில் எழுந்தவுடனே தனது மூன்றாவது மகனை எழுப்புவது போல பேசுவான்.சாப்பிட உட்கார்ந்தால் அவனுக்கும் ஒரு தட்டு வைக்கச் சொல்வான்.வெளியே செல்லும்போது அவனையும் அழைத்துக்கொண்டு வருவது போல கதவைத் திறந்து பிடித்துக்கொண்டு நிற்பான். இதையெல்லாம் பார்த்த அவன் மனைவி,
"அவன் இறந்து ரொம்ப நாட்களாகிவிட்டதே"
என்று சொன்னவுடன்,
"அய்யோ, மறந்துவிட்டேன்"
என்று சொல்லிவிடுவான்.

ஆனால் அந்த மறதி பத்து நிமிடங்களுக்குக் கூட நீடிக்காது.மீண்டும் மகனிடம் பேசத் தொடங்கிவிடுவான்.அப்போது மீண்டும் அவன் மனைவி வந்து நினைவூட்ட வேண்டும்.இது நாள் முழுவதும் தொடர்ந்தது. வணிகம் செய்ய வெளியே செல்லும்போதும் அவன் இப்படித்தான் நடந்துகொள்வதாக அவனுடைய வேலையாட்கள் வந்து அவன் மனைவியிடம் தெரிவித்தார்கள்.

அடுத்த நாளிலிருந்து, அவன் இப்படிச் செய்யும் போதெல்லாம் அவனுக்கு மகனின் மரணத்தை நினைவூட்டுவதற்காக, வேலையாட்களில் ஒருவரை அவன் மனைவி நியமித்தாள். அந்த தனவந்தனுக்கும் இல்லாத மகனிடம்தான் பேசுகிறோம் என்பது தெரிந்தே இருந்தது. ஆனால் அவனால் அதைத் தடுக்க முடியவில்லை.ஆகவே, அருகில் ஒரு வேலையாள் இருந்து அதை நினைவூட்டிக்கொண்டே இருப்பதும் நல்லது என்று அவனும் எண்ணினான். ஆனால் இந்த வியாதி நாட்கள் செல்லச் செல்ல இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டே வந்தது. 

முதலில் அந்த வேலையாள் ஒரு நாளில் நான்கு அல்லது ஐந்து முறை மட்டுமே அவனுக்கு மகனின் மரணத்தை நினைவூட்ட வேண்டியிருந்தது.ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, ஐந்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை நினைவூட்டுமளவு சென்றது. இறுதியில், ஒரு மணிநேரத்திற்கு ஒரு வேலையாள் என்ற கணக்கில் மொத்தம் ஆறு வேலையாட்கள் இதற்காகவே வேலை பார்த்தார்கள்.அவன் வெளியூர் செல்லும்போதும் அந்த ஆறு பேரையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதற்காகவே அவன் வெளியூர் வணிகப் பயணங்களைத் தவிர்த்தான்.

அவனுடைய இந்த நிலையைப் பார்த்த ஊரில் சிலர்,
"அவன் மகனின் ஆத்மா இன்னும் அவனைச் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதால் தான் இப்படிச் செய்கிறான்"
என்றார்கள்.
இன்னும் சிலர்,
"இது ஒரு மனநோய். இதற்கு வைத்தியரிடம் செல்ல வேண்டும்"
என்றார்கள்.

அவனும் மாந்திரீகர்களிடமும், வைத்தியர்களிடமும் சென்றான். ஆனால் இந்த வியாதி நின்றபாடில்லை. இன்னும் சிலர் சொன்னபடி, இதைவிட பெரிய மாந்திரீகர்களையும் பெரிய வைத்தியர்களையும் தேடிச் சென்றான். அதன் பின்னர் அவனுடைய வாழ்க்கை, ஒரு மாந்திரீகரிடமிருந்து இன்னொரு மாந்திரீகரிடமும், ஒரு வைத்தியரிடமிருந்து இன்னொரு வைத்தியரிடமும் அலைந்து திரிவதிலேயே கழிந்தது.

அந்த ஊரில் சிலர் இதைப் பார்த்து சிரித்தார்கள்.சிலர் பயந்தார்கள்.சிலர் இரக்கம் கொண்டார்கள்.ஆனால் அனைவரும் அவனைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.அவனுடைய மகனைப் பற்றியும் பேசினார்கள்.அந்தக் குழந்தை உயிரோடு இருந்த காலத்தை விட, இறந்த பிறகுதான் அந்த ஊரில் அதிகம் பேசப்பட்டது.

இப்படியாக இரண்டு வருடங்கள் கடந்தன.இப்போது எல்லாம் அவன் வெளியே அதிகம் செல்வதில்லை.முகத்தில் ஒரு களைப்பு எப்போதும் இருந்தது.யாரிடமும் அதிகம் பேசுவதும் இல்லை.பேசினாலும் மகனிடம்தான் பேசுவான்.அதைத் தடுக்க அவனுடைய வேலையாள் எப்போதும் அவன் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருப்பான். 
வணிக நிர்வாகத்தை அவன் மூத்த மகன் திறம்பட கவனித்துக்கொண்டிருந்ததால், செல்வம் மட்டும் குறையவில்லை; மாறாக இன்னும் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது.

வார்த்தைகளோடு அலைபவனின் கதைகள் வியாதிகளைக் குணப்படுத்தும் என்ற செய்தியை அறிந்த அவன் மனைவி, தனது கணவரையும் அழைத்துக்கொண்டு வார்த்தைகளோடு அலைபவனைப் பார்க்கச் சென்றாள். கூடவே சில பொற்காசுகளையும் எடுத்துச் சென்றாள். இதில் சற்றும் நம்பிக்கையில்லாத அந்த தனவந்தன், தனது மனைவியின் விருப்பத்திற்காக மட்டுமே அவளுடன் சென்றான்.

Crontab: Ashok.exe - Amazon Kindle Book

 Crontab என்ற பெயரில் நான் எழுதிய பதிவுகளை Crontab: Ashok.exe என்ற பெயரில் Amazon Kindle புத்தகமாகத் தொகுத்து வெளியிட்டுள்ளேன்.

நண்பன் ஒருவன் Kindle Direct Publishing பற்றி சொல்ல, நானும் விளையாட்டாக உள்ளே நுழைந்தேன். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் புத்தகம் தயார். வெள்ளைக்காரனா வெள்ளைக்காரன்தான். ஒரு புத்தகத்துக்கு முன்னுரை எழுதுவதை விட, அதை வெளியிடுவது சுலபமாக இருக்கிறது.

புத்தகத்தின் விலை 49 ரூபாய். Amazon கமிஷன் போக எனக்கு 15 ரூபாய் கிடைக்கும்.

உடனே மனது கணக்கு போட்டது.

எனது நண்பர்கள் 100 பேர் வாங்கினால்,

100 × 15 = 1500 ரூபாய்.

இப்படியே இரண்டு மூன்று புத்தகம் போட்டால், முழு நேர எழுத்தாளனாகிவிடலாம்.

இந்த யோசனை வந்த ஐந்து நிமிடத்திற்குள் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் WhatsApp-ல் புத்தக link-ஐ அனுப்பிவிட்டேன். அடுத்த 48 மணி நேரத்தில் இதுவரை இரண்டு பேர் வாங்கியுள்ளனர்.அதில் ஒருவர் தீவிர வாசகரான நான். இன்னொருவர் யார் என்று தெரியவில்லை.

Amazon அந்த விவரத்தை எழுத்தாளர்களிடம் சொல்ல மாட்டார்களாம். ஒருவேளை அவர் இந்தப் பதிவைப் படித்துக்கொண்டு இருக்கலாம்.

அப்படியென்றால், இந்த புத்தகத்தின் முதல் வெளி முதலீட்டாளருக்கு எனது நன்றி.

புத்தகத்தின் link:

https://amzn.in/d/0idH5bOn

வார்த்தைகளோடு அலைபவன் - கால இயந்திரம்

 வார்த்தைகளோடு அலைபவன்

5.கால இயந்திரம் 

 வார்த்தைகளோடு அலைபவனிடம் , காலத்தைப் பின்னோக்கிச் செலுத்தும் ஒரு இயந்திரம் இருந்தது. அதை அவன் கழுத்தில் எப்போதும் அணிந்திருந்தான். அது, அவன் பிறந்தது முதல் இன்று வரை நடந்த அவனுடைய அனைத்து நிகழ்வுகளையும் பாதுகாத்து வைத்திருந்தது. அதை அவன் அப்பா, ஒரு அரபு வணிகரிடம் பத்து ஷையர் இனக் குதிரைகளையும், நான்கு ஆப்ரிக்க யானைகளையும் கொடுத்து வாங்கியிருந்தார். அவன் பிறந்தவுடனேயே அதை அவன் கழுத்தில் அணிவித்துவிட்டார்.

அந்த இயந்திரத்தின் மூலம், அவன் ஏற்கனவே கடந்துவந்த காலத்திற்குச் செல்ல முடியும். ஆனால் அங்கு சென்று அவனால் வெறுமனே வேடிக்கை பார்க்க மட்டுமே முடியும்; எந்த ஒரு நிகழ்வையும் மாற்ற முடியாது. அதுவே அந்த இயந்திரத்தின் வரமும் மிகப்பெரிய சாபமும் — அது கடந்த காலத்தை காட்டும், ஆனால் எந்த ஒரு நினைவிலிருந்தும் அவனை காப்பாற்றாது.

ஏழு வயதில், அவன் தொலைத்துப் போன ஒரு மரப்பொம்மையை நாள் முழுவதும் தேடி களைத்துப் போயிருந்தான். அப்போதுதான் அவன் அப்பா அந்த இயந்திரத்தைப் பற்றி முழுமையாகச் சொன்னார். தேவையின் போது மட்டுமே அதை பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கட்டளையையும் இட்டிருந்தார். இவ்வளவு அரிய இயந்திரத்தை, வெறும் யானைகளுக்கும் குதிரைகளுக்கும் பதிலாக அந்த அரபு வணிகன் ஏன் கொடுக்க வேண்டும் என்ற சந்தேகம் அவருக்குள் இருந்துக்கொண்டே இருந்தது.

முதலில் அவன் அந்த இயந்திரத்தை சாதாரண விஷயங்களுக்காகவே பயன்படுத்தினான். தொலைத்துப் போன பொருட்களை கண்டுபிடிக்க. தனது அம்மாவின் குரலை மீண்டும் கேட்க. முதல் முறையாக கதை சொன்ன நாளில் மக்கள் எப்படி அவனைப் பார்த்தார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ள.

ஆனால் மெதுவாக, அந்த இயந்திரம் அவனுக்கு ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கியது. சில வருடங்களுக்குப் பிறகு அவன் ஒரு விஷயத்தை கவனித்தான்.

அவன் கடந்த காலத்துக்குள் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும், அங்கே இருக்கும் பழைய “அவன்” ஒருசில நொடிகள் அமைதியாக நின்று, எதையோ உணர்வது போல திரும்பிப் பார்ப்பான்.

முதலில் அது அவனுடைய கற்பனை என்று நினைத்தான்.

ஒருமுறை, தனது பத்தாவது வயதில் அம்மா இறந்த நாளின் நினைவுக்குள் அவன் சென்றான். மழையில் நின்றுகொண்டிருந்த சிறுவனான அவன், திடீரென்று வெறுமையான வானத்தைப் பார்த்து இப்படிச் சொன்னான்:

> “நீ மீண்டும் வந்துவிட்டாயா?”

அந்த நொடியில்தான் வார்த்தைகளோடு அலைபவன் முதல் முறையாக பயந்தான்.

அதன் பின்னர் பல நாட்கள் அவனால் தூங்க முடியவில்லை. அந்த இயந்திரம் வெறும் நினைவுகளை மட்டும் பாதுகாக்கவில்லை; நினைவுகளும் அவனை நினைவில் வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற பயம் அவனுக்குள் வளரத் தொடங்கியது.

அதன் பிறகு அவன் அந்த இயந்திரத்தை பயன்படுத்துவதை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டான். அப்பாவின் விருப்பத்திற்காக மட்டும் அதை கழுத்தில் அணிந்திருந்தான்.

அவன் அப்பா நண்பர்களால் வஞ்சிக்கப்பட்டு, அவர் தந்த வார்த்தைகளை மூட்டையாக கட்டிக்கொண்டு ஊர் ஊராக கதை சொல்லத் தொடங்கிய பிறகும், அந்த இயந்திரத்தை அவன் கழுத்தில் அணிந்திருந்தான்.

ஒருமுறை ஒரு ஊரில், ஒரு புதிய கதையை அவன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். தினமும் தனது பழைய நினைவுகளுக்குள் சென்று வாழ்ந்துகொண்டே இருப்பதால், மெதுவாக நிகழ்காலத்தில் இருந்து அழிந்து போகும் ஒரு மனிதனைப் பற்றிய கதை அது.

அந்தக் கதையை கேட்ட ஒரு முதியவன் கூட்டத்தில் எழுந்து நின்று கேட்டான்:

> “நினைவுகளுக்குள் அதிக நேரம் வாழ்ந்தவர்கள், இறுதியில் யாருடைய நினைவாக மாறுவார்கள்?”

அந்தக் கேள்விக்கு அவன் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்தக் கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் அவன் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

இத்தனை நாள் இதைப் பற்றி ஏன் சிந்திக்கவில்லை என்று அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்.

அன்று இரவுதான், பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, மீண்டும் அந்த இயந்திரத்தை இயக்கினான்.

இந்த முறை அவன் மிகவும் பின்னோக்கிச் சென்றான்.

தன் பிறப்புக்கு முன்னால்.

அப்போது அவன் அம்மா அவனை கருவுற்றிருந்தாள்.

அவன் அப்பா இன்னும் செல்வந்தராக இருந்த நாட்கள் அவை.

பத்து ஷையர் இனக் குதிரைகளையும், நான்கு ஆப்ரிக்க யானைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு, பாலைவனத்தின் நடுவே இருந்த ஒரு கருப்பு கூடாரத்துக்குள் அவன் அப்பாவும் அம்மாவும் செல்வதை அவன் பார்த்தான்.

அந்த கூடாரத்திற்குள் இருந்த அரபு வணிகனின் முகம் முழுவதும் கருப்பு துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது.

அவன் அப்பா அந்த இயந்திரத்தை வாங்கியபோது, அந்த வணிகன் அதை இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டு சில நொடிகள் கண்களை மூடியபடி நின்றான். பின்னர் மெதுவாக இப்படிச் சொன்னான்:

> “இது கடந்த காலத்தை மட்டும் காட்டும் கருவி அல்ல. இது ஒருநாள் உன்னை, உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மனிதனாக மாற்றிவிடும்.”

அவன் அப்பா அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஆனால் வார்த்தைகளோடு அலைபவனுக்கு அந்த வார்த்தைகள் உடனே புரிந்துவிட்டன. ஏனென்றால் அந்த வணிகரின் குரல், அவனுடைய குரலைப் போலவே இருந்தது.

அவன் அதிர்ச்சியோடு அந்த வணிகரின் கைகளைப் பார்த்தான். அந்தக் கைகளில், சிறுவயதில் மரத்தில் இருந்து விழுந்தபோது அவனுக்கு ஏற்பட்ட அதே காயத்தழும்பு இருந்தது.

அந்த இயந்திரம் மனிதர்களை கடந்த காலத்துக்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை. மெதுவாக அவர்களை கடந்த காலத்தின் மனிதர்களாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

அன்றே அவன் அந்த இயந்திரத்தை ஒரு ஆற்றில் தூக்கி எறிந்தான். அதன் பிறகு, மகிழ்ச்சியாக அடுத்த ஊருக்குக் கதை சொல்லப் பயணத்தைத் தொடங்கினான்.

அன்று அவன் சொன்ன கதை, வானளவு சந்தோஷத்தையும் நம்பிக்கையையும் தந்ததாக ஊர் மக்கள் சொன்னார்கள். நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள் அவன் கதையை கேட்டால் நோய் நிவர்த்தி அடைகிறார்கள் என்ற செய்தியும் அன்றிலிருந்துதான் பரவ ஆரம்பித்தது.

crontab -time - முடிவுரை

சென்ற பதிவுடன் Crontab Session பதிவுகள் முடிகின்றன. இன்னும் இரண்டு பதிவுகள் எழுதி வைத்துள்ளேன். ஆனால் அதன் கதைப்போக்கு வேறு எங்கோ செல்கிறது. இதுவரை office cubicle'யிலேயே இருந்த அசோக், அந்த இரண்டு பதிவுகளில் வெளியே வருகிறான். சில தத்துவங்களும் அரசியலும் பேசுகிறான். ஆகவே, Crontab'யை இத்துடன் முடித்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்துள்ளேன். எழுதிய இரண்டு பதிவுகளையும் வீணாக்கக் கூடாது. சில tinkering work செய்து வேறு தலைப்பில் வெளிவரும்.

இந்த முடிவுரை கூட தேவையில்லாத ஒன்றுதான். ஆனால் வாசகர் கேட்கும் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் விட்டால், இந்த உலகம் பின்நாட்களில் நம்மை காறித் துப்பாதா?
 

ஆகவே இதோ Crontab Series'யின் முடிவுரை. ஒரு வாசகர் கடிதத்துடன்.

ரொம்ப வருடங்களுக்கு பிறகு எனக்கு வந்த வாசகர் கடிதம் அது. மீண்டும் அனுப்பியவரின் email id'யை படித்தேன். கேள்விப்பட்ட மாதிரியே இல்லை. ஒருவேளை கவிதாவாக இருக்குமோ? தெரியவில்லை.

அந்த வாசகர் மெயில்:
“என்ன, பத்து பதினைந்து வருடம் கழித்து திடீரென்று அசோக்கை உள்ளே கொண்டு வருகிறீர்கள்? அப்படியென்றால் இத்தனை வருடம் அசோக் என்ன செய்துகொண்டிருந்தான்? எழுத்தாளன் இல்லாமல் ஒரு கதாபாத்திரம் இத்தனை நாள் உயிர் வாழ முடியுமா? இல்லை அசோக் என்கிற கதாபாத்திரமே பொய்யா?”

ஆங்கிலத்தில் introspective memoir என்று ஒரு வார்த்தை உண்டு. அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட வாசகர்களுக்காக மட்டும் எழுதும் எழுத்தாளர்கள். ஆனால் நான் இன்னும் கொஞ்சம் மேல்.ஒரு குறிப்பிட்ட வாசகர்களுக்காக எழுதாமல், ஒரே ஒரு வாசகருக்காக மட்டும் எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன். அந்த ஒரே ஒரு வாசகர் நான்தான்.இதற்கு ஆங்கிலத்தில் என்ன வார்த்தை என்று தெரியவில்லை.இப்போது நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பது உங்களுக்கு புரிகிறது அல்லவா? நிற்க.

அசோக் உண்மையாகவே இத்தனை நாட்கள் என்ன செய்துகொண்டு இருந்தான் என்பது எனக்கு முழுமையாக தெரியாது. ஆனால் இப்போது என்ன செய்துகொண்டு இருக்கிறான் என்பது தெரியும்.
 

IT field'லிருந்து முழுமையாக வெளியே வந்துவிட்டான்.
 

ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தம் இல்லாத இரண்டு வியாபாரங்களை கவனித்துக்கொண்டு இருக்கிறான். இங்கு “கவனித்துக்கொண்டு இருக்கிறான்” என்பதுதான் சரியான வார்த்தை. ஏனென்றால் அந்த தொழில்களை அவன் ஆரம்பிக்கவும் இல்லை, அவன் நடத்தவும் இல்லை, கவனித்து மட்டும் கொண்டு இருக்கிறான். 

இரண்டு தொழில்களில் ஒன்று அவன் தந்தையுடையது. மற்றொன்று அவன் மாமனாருடையது. ஒன்று தங்க நகை சம்பந்தப்பட்ட தொழில். மற்றொன்று உணவு தொழில் சம்பந்தப்பட்டது. அவனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். ஒரு மனைவியும் தான். அசோக்கின் மனைவி மட்டும் இல்லையென்றால், இந்நேரம் அசோக் சட்டை பிய்த்துக்கொண்டு பைத்தியமாக தெருக்களில் அலைந்துகொண்டு இருப்பான். இதை அவன் சொல்லவில்லை. அசோக்கின் மனைவிதான் பார்ப்பவர்களிடம் இதை எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறாள். நிற்க.

சில நேரங்களில் பழைய குறிப்புகளை படிக்கும்போது, இதை உண்மையில் நான்தான் எழுதினேனா என்ற சந்தேகம் வருகிறது. அந்த காலத்தில் இருந்த நான் வேறு. இப்போது இந்த வரிகளை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நான் வேறு. 

அப்படியிருக்க, அந்த கதைகளில் வந்த “அசோக்” மட்டும் எப்படி ஒரே மனிதனாக இருக்க முடியும்?
 

அசோக் உண்மையில் இருந்தானா என்று கேட்டால், என்னால் உடனே “ஆம்” என்று சொல்ல முடியவில்லை.
 

“இல்லை” என்றும் சொல்ல முடியவில்லை.
 

ஏனென்றால் சில மனிதர்கள் நிஜத்தில் வாழ்ந்த காலத்தை விட, நம் நினைவில் வாழும் காலம்தான் அதிகம்.
 

சில நேரங்களில் நான் அசோக்கைப் பற்றி எழுதுகிறேனா, இல்லை அசோக் என்னைப் பற்றி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறானா என்பதே புரியவில்லை. அதிலும் விசித்திரம் என்னவென்றால், நான் அசோக்கை மறந்துவிட்டேன் என்று நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், எங்கிருந்தோ அவன் மீண்டும் வந்துவிடுகிறான்.

தற்போது அசோக்கிடம் நிறைய மாற்றங்கள் இருக்கின்றன. எப்போதாவது தான் சிரிக்கிறான். வெளி நண்பர்களிடம் பேசியே ரொம்ப நாட்கள் ஆகிவிட்டது. வியாபாரம் சம்பந்தமான ஆட்களிடம் தொடர்பு நிறைய இருந்தாலும், யாரையும் இவன் “நண்பர்கள்” என்ற எல்லைக்குள் கொண்டு வரவில்லை. அதை அவன் அப்பாதான் சொல்லிக்கொடுத்தார். 

“வியாபாரத்தில் சொந்தங்கள், நண்பர்கள் என்று பார்க்கக்கூடாது…”
 

இப்போது அசோக்கின் அந்த இறுகிய முகத்தை நீங்களே கற்பனை செய்து பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அசோக்கின் முதல் பையன் சொல்லும் timing comedy'க்குக்கூட அசோக் இப்போது சிரிப்பதில்லை. சில நேரங்களில் அவன் வீட்டில் இருப்பதை பார்த்தால், அங்கு ஒருவன் வாழ்ந்துகொண்டு இருப்பது போலவே தெரியாது.

காலையில் கடை திறக்க வேண்டும். பிறகு phone'ல் மற்ற கடைகளிலும் factory'யிலும் நடப்பவற்றை CCTV'யில் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டு இருக்க வேண்டும். எங்காவது வேலை சரியாக நடக்கவில்லை என்றால், உடனே phone செய்து இரண்டு dose விட்டு, அசோக் தனது இருப்பை காட்ட வேண்டும். பிறகு accounts பார்க்க வேண்டும். பிறகு இரவு phone calls, அந்த கடைகளின் அன்றைய வியாபாரத்தை பற்றி.

.
இதற்கிடையில் யாராவது “எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டால் மட்டும், ஒரு இரண்டு நொடிகள் யோசித்துவிட்டு “நல்லா இருக்கேன்…” என்பான்.
 

அந்த “நல்லா இருக்கேன்” என்பதில்தான் பிரச்சனை.
 

அவன் உண்மையில் நல்லா இருக்கிறானா, இல்லை அந்த பதிலை பல வருடங்களாக பழக்கத்தால் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறானா என்பது அவனுக்கே தெரியாது. சில மனிதர்கள் சோகமாக இருப்பதில்லை. ஆனால் சந்தோஷமாகவும் இருப்பதில்லை. அவர்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வதில்லை.வாழ்க்கை அவர்களை பயன்படுத்திக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருக்கும். அசோக் இப்போது அந்த stage'ல் இருக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு காலத்தில் இரவு இரண்டு மணி வரை office'ல் இருந்து deployment முடித்து, நண்பர்களோடு tea குடிக்க கிளம்பியவன், இப்போது இரவு பத்து மணிக்கே குழந்தைகளோடு தூங்கச் சென்று விடுகிறான்.ஆனால் தூக்கம்தான் வர மாட்டேன் என்கிறது. இதற்கிடையில் சில மாத்திரைகள் வேறு. Lamotrigine மாத்திரை போட்டால்தான் அவனால் அன்றைய இரவில் தூங்க முடியும். இல்லையென்றால் அதிகாலை வரை சும்மாவே படுத்து இருக்க வேண்டியதுதான்.
 

அவனிடம் இன்னும் பழைய laptop இருக்கிறதாம். வேலை செய்யாத laptop.
அதை ஏன் இன்னும் வைத்திருக்கிறான் என்று அவன் மனைவி பலமுறை கேட்டிருக்கிறாளாம். அவன் ஒவ்வொரு முறையும் “பழைய files இருக்கு…” என்று மட்டும் சொல்லிவிடுகிறான். ஆனால் அந்த laptop'ல் files மட்டும் இல்லை என்று எனக்கு தெரியும்.அவனின் ஒரு decade காலம் முழுக்க அங்கே இருக்கிறது.
 

சில conference call recordings, சில screenshots, சில mails. யாரோ அனுப்பிய “Thanks Ashok” என்ற இரண்டு வார்த்தைகள். இப்போது இல்லாத சில மனிதர்களின் chat history.
 

ஒருவேளை, இப்போது இல்லாத அவனுடைய பழைய version கூட அங்கேயே இருக்கலாம்.அதனால்தான் இன்னும் அதை delete செய்யாமல் வைத்திருக்கிறானோ என்னவோ.

இதுதான் அசோக்கின் இன்றைய நிலைமை.அதற்கு மேல் சொல்வதற்கும் ஒன்றுமில்லை. அல்லது, இன்னும் சொல்லக்கூடாத ஏதோ ஒன்று இருக்கலாம்.

crontab -time - Version 6 Deployment Day

 அசோக் மீண்டும் சிவாவிடம் கேட்டான்: “மச்சி… வேலையை விட்டுத் தூக்கிட மாட்டாங்கல?”

“உடனே தூக்க மாட்டாங்கடா. முதல்ல மானம் போகும், அப்புறம் அசிங்கப்படுத்துவாங்க… இதையெல்லாம் தாங்கி நீ உயிரோட இருந்தா மட்டும்தான் கடைசியா தூக்குவாங்க…” என்றான் சிவா.

“Kirupa is typing…” இன்னும் அப்படியே இருந்தது.

“டேய்… அவ பெரிய மெயிலா  எல்லாருக்கும் அனுப்பப் போறா. அதுக்கு முன்னாடி நீ மேனேஜருக்குச் போன்'ல சொல்லிடு…” என்றான் சிவா.

அதற்குள் கிருபா மெசேஜ் அனுப்பி இருந்தாள்.

Kirupa: “I checked with Unix Team Seema. She said there is already one package installation scheduled in our server within the next one hour. CR is already raised for that. If we add our library file to the same CR, they can install our library as well. Since it is just a small library file, no reboot is required. Inform your manager and get the CR updated. Send mail to Change Request Team also.”

அசோக் உடனே: “Thanks a lot” என்று ரிப்ளை செய்தான். அந்த “Thanks a lot” கூட அவன் மூன்று தடவை டைப் செய்து, டெலீட் பண்ணிய பிறகுதான் அனுப்பப்பட்டது. முதலில்: “Thanks” என்று மட்டும் டைப் செய்தான். அது ரொம்ப dry'யா இருக்கிற மாதிரி தோன்றியது. பிறகு: “Thanks Kirupa” என்று டைப் செய்தான். அது தேவையில்லாமல் close'ஆ போகிற மாதிரி தோன்றியது.

கடைசியில்: “Thanks a lot” என்று அனுப்பிவிட்டான்.

மேனேஜருக்குப் போன் செய்து அனைத்தையும் விளக்கினான்.

“என்ன அசோக்… இவ்வளவு careless'ஆ இருக்கலாமா?” என்றார். வேறு ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உடனே Change Request Team'க்கும் Unix Admin Team'க்கும் conf call போடச் சொன்னார். யூனிக்ஸ் டீம் உடனே சரி என்றார்கள். அவர்களுக்கு இதெல்லாம் சாதாரண விஷயம் போல. ஆனால், சேஞ்ச் ரெக்வெஸ்ட் டீமிலிருந்த ஷியாம் ஆயிரத்தெட்டு கேள்விகள் கேட்டார்.

“எதுக்காக முன்னாடியே அந்த CR'யில் இதைச் சேர்க்கவில்லை?”

“UAT Server'யில் அந்த library'யை எப்போது install செய்தீர்கள்?”

“அதன் VR number என்ன?”

“ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் உடனே rollback செய்ய முடியுமா?”

இப்படி நிறைய கேள்விகள். அனைத்திற்கும் அசோக்கின் மேனேஜர் பொறுமையாகப் பதிலளித்தார். சில டெக்னிக்கல் கேள்விகளுக்கு மட்டும் அசோக்கைப் பதில் சொல்லச் சொன்னார். கடைசியாக ஷியாம் "Client email approval" கேட்டார். "பின்னர் ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் எங்களைத்தான் கேள்வி கேட்பார்கள்" என்றார்.

அசோக் மேனேஜர், சேஞ்ச் ரெக்வெஸ்ட் டீம் மேனேஜருக்குக் கான்பரன்ஸ் கால் போட்டு, அவர் எப்படியோ அப்ரூவல் வாங்கித் தர, கடைசியில் அந்த CR'ரில் லைப்ரரி ஃபைல் சேர்க்கப்பட்டது.

உடனே கிருபாவுக்கு மெசேஜ் செய்து லைப்ரரி ஃபைல் சேர்க்கப்பட்ட விவரத்தைச் சொல்லி, இன்னொரு முறை நன்றி தெரிவித்தான் அசோக்.

அவளும் பதிலுக்கு: “Okay” என்று மட்டும் அனுப்பினாள்.

கிருபாவும், அவன் மேனேஜரும் இந்தச் Situation'ஐ கையாண்ட விதத்தைப் பார்த்து அசோக்குக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இருவருமே அவனை ஒரு வார்த்தைகூடக் குறை சொல்லவில்லை.

சேஞ்ச் ரெக்வெஸ்ட் டீமிலிருந்த ஷியாம் மட்டும்தான் கான்பரன்ஸ் காலில்:

“Ashok… it’s all your mistake…” என்று இரண்டு மூன்று தடவை சொன்னான்.

ஒருவழியாக அன்று Production Deployment சிறப்பாக முடிக்கப்பட்டது.  அந்த last mail வந்த நேரம் இந்திய நேரப்படி காலை நான்கு மணி இருக்கும். “Deployment completed successfully.”

மெயிலைப் பார்த்ததும் சிஸ்டத்தை off செய்தான். பக்கத்து கியூபிக்கலில் Chair'லேயே படுத்திருந்த சிவாவையும் வெங்கட்டையும் எழுப்பினான். சிவா headset'ஐ கழுத்தில் போட்டபடியே தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். Monitor இன்னும் on'லேயே இருந்தது. Screen'ல் ஒரு Excel file open ஆகி இருந்தது. .வெங்கட் மட்டும் chair'ஐ இரண்டு cubicle தள்ளி இழுத்துக்கொண்டு போய், இரண்டு chair'களை சேர்த்து proper bed மாதிரி மாற்றி தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

“டேய்… deployment முடிஞ்சுடுச்சு…” என்றான் அசோக்.

வெங்கட் கண் திறக்காமலேயே:
 “Success ஆ? இல்ல bridge call இன்னும் தொடருதா?”
என்றான்.

“Success டா…” என்றதும் உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

வெங்கட்: "மச்சி... உசுரு தப்பிச்சது! இனிமேலாவது கான்பரன்ஸ் கால்ல மியூட் போட்டுட்டு காபி குடிக்கப் போவாத," என்று கியூபிக்கலிலேயே சத்தமாகச் சிரித்துக் கிண்டல் செய்தான்.

மறுநாள் சனிக்கிழமை விடுமுறை என்பதால், பைக்கில் பாண்டிச்சேரி போகலாமா என்று வெங்கட் ஐடியா தந்தான். சிவாவும் சரி சொல்ல, அசோக் கண் எரிச்சலுடன், "நான் வர்றேன், ஆனா அங்கே போய் நல்லா தூங்கிடுவேன். யாரும் disturb செய்யக் கூடாது," என்றான். போகும் வழியில் அப்துல் அறைக்கு சென்று அவனையும் அழைத்து செல்வோம் என்று முடிவானது.

காலை ஆறு மணிக்கு ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்து, சோழிங்கநல்லூர் சாலையோரக் கடையில் அந்த விடியற்காலைக் குளிரில் மூவரும் குடித்த இஞ்சி டீயின் சுவை அசோக்குக்கு இன்னும் மறக்கவில்லை.

அன்று நடந்ததை இப்போது நினைத்தாலும் அசோக்கின் முகத்தில் தானாகவே ஒரு சிறிய புன்னகை வந்துவிடும்.

crontab -time - Version 5 Production Deployment

 

crontab -time -  Version 1

crontab -time -  Version 2

crontab -time -  Version 3

crontab -time -  Version 4 Release Notes

பிரசாத் லீவில் சென்றது முதல், அசோக்குக்கு வேலை அதிகமானது. ஆன்சைட் நேரத்திலும் வேலை செய்ய வேண்டும். நமக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் அவ்வளவு நேர வித்தியாசம் இல்லை என்றாலும், ஒரு இரண்டு மணி நேரமாவது அதிகமாக வேலை பார்க்க வேண்டியிருந்தது.

என்னதான் லேப்டாப் கொடுத்து, வீட்டிலிருந்து வேலை பார்க்கும் சலுகை கொடுத்திருந்தாலும், அசோக் அலுவலகம் வந்து வேலை பார்க்கவே விரும்பினான். அறையிலிருந்து வேலை பார்ப்பது அவனது தனிமையை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. முன்னரெல்லாம் அசோக் அறையில் எப்போதும் நான்கு ஐந்து நண்பர்கள் தங்கி இருப்பார்கள். யாராவது ஒருவன் எப்போதும் போனில் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பான். மற்றொருவன் இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் பண்ணிக்கொண்டிருப்பான். இன்னொருவன் இரவு இரண்டு மணிக்கு Maggi சமைப்பான். மொத்தத்தில் அந்த அறை ஒரு மினி ரயில்வே ஸ்டேஷன் மாதிரி இருக்கும்.

இப்போது ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு ஊர்களுக்குச் சென்றுவிட்டதால், அறையில் இவனும் மனோஜும் மட்டுமே இருந்தார்கள். மனோஜுக்கு ஷிப்ட் மாறிக்கொண்டே இருப்பதால், எப்போது அவன் அறையில் இருப்பான் என்பது அவனுக்கே தெரியாது. ஆகவே, அசோக் அலுவலகம் வந்து வேலை பார்க்கவே விரும்பினான்.

அலுவலகத்தில் காபி, பால் எப்போதுமே இலவசம். வேண்டும் என்பவர்கள் காபி மெஷினில் போய் தாங்களே எடுத்துக்கொள்ளலாம். அப்துல் அலுவலகம் வரும்போது எப்போதும் ஒரு காபி பிளாஸ்க் கொண்டு வருவான். எல்லாரும் அதை காபி ஊற்றிக் குடிக்கத்தான் கொண்டுவருகிறான் என்று நினைத்திருந்தார்கள். ஆனால் அது அவனுக்காக இல்லை. அவன் வளர்க்கும் நாய்க்காக.

எப்போதுமே அவன்தான் எங்கள் கியூபிக்கலில் கடைசியாக வீட்டுக்குப் போவான். போகும்போது காபி மெஷினில் பிளாஸ்க் முழுக்கப் பால் நிரப்பிக்கொண்டு போவான். ஒருமுறை வெங்கட்கூட: “மச்சி… gym போறதால புரோட்டீன் ஷேக் மிக்ஸ் பண்ணிட்டு போறான்னு நினைச்சேன்டா. கடைசியில் நாய்க்கா?” என்றான்.

இந்த விஷயம் எங்கள் குரூப்பில் இருப்பவர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் கடைசி வரை தெரியாது. தெரிந்திருந்தாலும் அவன் பெரிதாக வருத்தப்படப் போவதில்லை. “நான் என்ன மற்றவர்கள் மாதிரி ஆபீஸ் கேப்பில் வீட்டுக்குப் போறேனா? நடந்துதானே போறேன். அதுக்கு பதிலா இந்தப் பாலை எடுத்துட்டுப் போறேன். அவ்வளவுதான்…” என்பான். அதுவும் சரிதான். ஆபீஸிலிருந்து சிலர் stapler, பேனா,  நோட்பேட் எடுத்துட்டுப் போவார்கள். அப்துல் பால் எடுத்துக்கொண்டு போனான். வெங்கட் தினமும் 30 பக்க பிரிண்ட் ஆவுட் எடுத்துக்கொண்டு போவான்.

சின்னச் சின்ன  build failure தவிர முதல் மூன்று நாட்கள் நன்றாகவே சென்றது. நான்காவது நாளில்தான் Production Deployment மெயில் வந்தது. வரும் வார இறுதியில் டிப்ளாய்மென்ட். இன்னும் சரியாக நான்கு நாட்களே இருந்தன.

Developer Incharge'ஆக கிருபாவைப் போட்டிருந்தார்கள். “கிருபாவுக்கும் இதுதான் முதல் Production work.. Same pinch” என்றான் சிவா.

அசோக் ஏற்கனவே இருந்த manual படி அனைத்தையும் தயாராக வைத்திருந்தான். Production Server'யில் உள்ள Library list'யை எடுத்து, எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்தான். Unix Team'க்கு மெயில் செய்து Crontab'யில் எந்த நேரத்தில் script ஓட வேண்டும் என்ற என்ட்ரியையும் சேர்க்கச் சொன்னான்.

எல்லாம் தயாராக இருந்தாலும், அவனுடைய பதற்றம் மட்டும் குறையவில்லை. அவன் முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது. அவனின் முதல் புரொடக்ஷன் டிப்ளாய்மென்ட். வந்த சில மாதங்களிலேயே அவனுக்குத் தரப்பட்ட மிகப்பெரிய பொறுப்பு என்பதால், எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் முடிக்க வேண்டும் என்று நம்பிக்கையே இல்லாத கடவுளை வேண்டிக்கொண்டான்.

அவனுடைய படபடப்பையும் இறுகிய முகத்தையும் பார்த்து அப்துல் கிண்டல் செய்தான்.

“டேய்… எல்லாத்தையும் யூனிக்ஸ் டீம் பாத்துப்பாங்க. நீங்க மேனுவல் படி script run செய்தால் போதும். எதுக்கு இவ்வளவு பில்டப்?” என்றான்.

டிப்ளாய்மென்ட்டுக்கு முதல் நாள் இரவு, அவன் வழக்கம் daily BAU activity செய்துகொண்டிருந்தான். இந்திய நேரப்படி இன்னும் சரியாக நான்கு மணி நேரத்தில் டிப்ளாய்மென்ட் ஆரம்பிக்கும்.

அவன் பக்கம் எல்லாம் சரியாக இருந்ததால், அவனது பதற்றம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. அப்துலும், சிவாவும் இன்னும் அலுவலகத்தில் இருந்தார்கள். “நான் வேணும்னா டிப்ளாய்மென்ட் முடியுற வரை கூட இருக்கவா? எனக்கும் கொஞ்சம் டெஸ்டிங் வொர்க் பெண்டிங் இருக்கு…” என்று சிவா சொன்னது அசோக்குக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தைரியத்தைத் தந்தது.

அசோக்குக்குத் தெரியும், சிவாவுக்கு பெண்டிங் வொர்க் எதுவும் இல்லை; தனக்காகத்தான் இருக்கிறான் என்பது. இப்படிச் சின்ன வயதிலிருந்தே அசோக்கைச் சுற்றி சில நல்ல நண்பர்கள் உருவாகிவிடுகிறார்கள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் கிருபாவிடமிருந்து மெயில் வந்தது.

“Are you checked all libraries in Production Server?”

கிருபா இவனுக்கு அனுப்பும் முதல் தனி மெயில் அது. இதற்கு முன் வந்த மெயில்கள் அனைத்திலும்  CC'யில் தான் பெயர் இருக்கும்.

“ஒரு ‘ஹாய்’கூட போடாமல், நேரா கேள்வி கேக்குறாளே…” என்று நினைத்தான்.

அசோக்கும் ஒரே வார்த்தையில்: “Yes” என்று ரிப்ளை செய்தான். பிறகு என்ன நினைத்தானோ மீண்டும்: “Checked on day 1 itself.” என்று இன்னொரு மெயில் அனுப்பினான்.

மெயில் அனுப்பிய சில நொடிகளில் கிருபா Messenger'யில் வந்தாள்.

Kirupa: “You really checked all libraries available in Production?”

Ashok: “Yes. Everything fine.”

Kirupa: “Just now I got the list from Production Server. libsqlite3.so  library new version not found. Only old available. We upgraded to new library file. I already informed you in conf call two days before.”

அசோக்குக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. அவனே ஒருமுறை சர்வருக்குள் login செய்து check செய்தான். ஆமாம். கிருபா சொன்னது சரிதான். போன முறை அவன் செக் செய்த போது: grep libsqlite* என்று மட்டும் போட்டுப் பார்த்திருந்தான். அதனால் லைப்ரரி இருக்கிறது என்று வந்துவிட்டது. வெர்ஷன் நம்பரை அவன் கவனிக்கவில்லை. மேலும், இரண்டு நாட்களுக்கு முன் நடந்த conf call'யை மியூட்டில் போட்டுவிட்டு, அவனும் அப்துலும் காபி குடிக்கச் சென்றிருந்தார்கள். சரியான நேரத்தில் மீண்டும் வந்து: “Nothing from Build Team side…” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டான்.

இப்போது அசோக்குக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

Ashok: “Yes Kirupa… you are correct. That library file missing.”

Kirupa: “So what you are going to do next?”

Ashok: “I don’t know. I need to call Prasath.”

பிரசாத்துக்கு நான்கு முறை போன் செய்தான். முழு ரிங் அடித்தது. நான்கு முறையும் பிரசாத் போனை எடுக்கவில்லை.

Ashok: “Prasath not picking up…”

அசோக் அனுப்பிய மெசேஜுக்குக் கிருபாவிடமிருந்து எந்த ரிப்ளையும் வரவில்லை. ஆனால் ஆன்லைன் என்றுதான் காட்டியது. சிவாவைக் கூப்பிட்டு எல்லாவற்றையும் சொன்னான். “மேனேஜருக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணு” என்றான். அவனுக்கும் சரியென்று பட்டது. போனை எடுத்தான்.

அதற்குள் மெசஞ்சரில் ‘Kirupa is typing...’ என்று வந்தது.

crontab -time - Version 4 Release Notes

 

crontab -time -  Version 1

crontab -time -  Version 2

crontab -time -  Version 3

ஒரு கதை அதன் போக்கில் செல்லும் போது அதை அப்படியே விட்டுவிட வேண்டும். நாம் அதை தடுக்க நினைத்தால், நம்மால் அந்த கதையை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது.

ஆனால் அதே நேரம், ஒரு கதையை எங்கு தொடங்க வேண்டும் என்று தெரிந்தவனுக்கு, கண்டிப்பாக அதை எங்கு முடிக்க வேண்டும் என்பதும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

நான் எழுதிய crontab கதைகள் அந்த சுழற்சியில்தான் சிக்கிக்கொண்டன என்று நினைக்கிறேன். முதல் கதையோடு நிறுத்தி இருக்கலாம். கதையின் முடிவு அங்கு சரியாக இருந்தது. அல்லது இரண்டாவது கதையோடு நிறுத்தி இருக்கலாம். அதுவும் சரியான முடிவு. படிக்கும் வாசகர்களே என்ன நடந்து இருக்கும் என்ற யூகிப்போடு முடித்திருக்கலாம். ஆனால் மூன்றாவது கதை அப்படி இல்லை. கண்டிப்பாக அதற்கு ஒரு தொடர்ச்சி தேவை. அதுவும் தெளிவாக முடிக்க வேண்டும் என்றால், இன்னும் இரண்டு பதிவுகளாவது இழுக்கும். அதற்கான கதை கருவும் என்னிடம் இல்லை.

உண்மையில் பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த கதையில் இருக்கும் அசோக் அவனது கதாபாத்திரத்தை அவனே எழுத ஆரம்பித்துவிட்டான்.

முதல் கதையில் அவன் ஒரு சாதாரண யூனிக்ஸ் இன்ஜினியர் மாதிரி இருந்தான். இரண்டாவது கதையில் கொஞ்சம் கான்ஃபிடென்ஸ் வந்தது. இப்போது மூன்றாவது கதையில் என்னை கேட்காமலேயே அவனாகவே முடிவெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

நான் ஒரு சீன் எழுத நினைத்தால், அவன் வேறு பக்கம் போய்விடுகிறான். நான் கிருபாவை இரண்டு வரியில் முடித்துவிடலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது அவளும் Conf கால்'ல் வந்து பேச ஆரம்பித்துவிட்டாள். வெங்கட் வேறு ஆபீஸ் முழுக்க சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறான். அப்துல் ஏதாவது அன்னெசசரி பில்டப் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறான். அசோக்கின் நண்பர்களில் முக்கியமான சிவா இன்னும் முழுமையான என்ட்ரி தரவில்லை. ஒரு ஸ்டேஜ்க்கு பிறகு இது என் கதை மாதிரியே தெரியவில்லை.

ஆபீஸில் சில பிராஜெக்ட்கள் இப்படித்தான் இருக்கும்.

முதலில்: “சின்ன சேஞ்ச்தான்…” என்று ஆரம்பிக்கும்.

ஒரு விர்ச்சுவல் ரிக்வெஸ்ட் போட்டு முடித்து விடலாம் என்பார்கள்.

பிறகு ஒரு வாரம் கழித்து: “இதுக்கு பேக்கெண்டும் சேஞ்ச் பண்ணணும்…”என்பார்கள்.

யாராவது ஒரு ஆள் சேஞ்ச் ரிக்வெஸ்ட் ரெய்ஸ் செய்ய வேண்டும்.

அதற்குப் பிறகு: “புரொடக்ஷன் டிப்ளாய்மென்ட் பிளான் தேவை…” என்று மீட்டிங் வைப்பார்கள்.

யூனிக்ஸ் அட்மின் சர்வர் அப்கிரேட் செய்ய வேண்டும் என்பார்கள். 

டிபிஏ: “ஆரக்கிள் பேட்ச் போட வேண்டும்…” என்பார்கள்.

கடைசியில் பார்த்தால், ஒரிஜினல் ரிக்வையர்மென்ட் என்னவென்றே யாருக்கும் ஞாபகம் இருக்காது.

இந்த crontab கதையும் அப்படித்தான் போய்க்கொண்டு இருக்கிறது. அதிலும் இன்னொரு பெரிய பிரச்சனை என்னவென்றால், நான் இந்த கதையை சீரியஸாக முடிக்கலாமா, இல்ல ஹியூமரில் முடிக்கலாமா என்பதே இன்னும் முடிவாகவில்லை.

ஏனென்றால் வாழ்க்கையில் ஆரம்பத்தில் நடந்த பல சீரியஸான விஷயங்களை இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் நமக்கு காமெடியாகத்தானே தோன்றும்.

கல்லூரியில் ஃபெயில் ஆன சப்ஜெக்ட் கூட இப்போது ரீயூனியனில் ஜோக் ஆக மாறிவிடுகிறது. ஒரு காலத்தில் தூங்கவிடாமல் செய்த காதல் தோல்விகள் கூட, இப்போது டீ குடித்துக்கொண்டு சொல்லும் கதையாக மாறிவிடுகிறது. அதனால்தான் வாழ்க்கையில் எந்த விஷயம் டிராஜெடி, எந்த விஷயம் காமெடி என்று உடனே முடிவு செய்ய முடியவில்லை.

இந்த மாதிரி ஃபிலாசபிக்கல் வரி போட்டு கதையை முடித்து விடலாம் என்றால், அடுத்த நொடியே வெங்கட் கதாபாத்திரம் கதைக்குள் வந்து: “மச்சி… ஆன்சைட் கால்'ல் அந்த கிருபா உன் பேரை இரண்டு தடவை மென்ஷன் பண்ணிருக்கா…” என்று முழு கதையின் போக்கையும் மாற்றிவிடுகிறான்.

இப்பொழுது கூட பாருங்கள், இந்த பதிவில் ஒரு ஆங்கில வார்த்தை கூட வரக்கூடாது என்று முடிவோடு எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன். ஆனால் “Crontab” என்ற வார்த்தையை அசோக் நடுவில் சில இடங்களில் சேர்த்து விட்டான்.

அதே மாதிரி தான் போன முறை கதை டெக்னிக்கலாக போய்க்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் திடீரென்று வந்து: “tail -f logfilename” என்று போட்டுவிட்டு போய்விட்டான். அதை நீக்க எனக்கும் மனசே வரவில்லை.

அதனால்தான் இந்த கதையை எழுதுவதற்கும் கொஞ்சம் பயமாக இருக்கிறது.

சில கதைகளை எழுத ஆரம்பிக்கும் போது நமக்கு ஃபுல் கண்ட்ரோல் இருக்கும். ஆனால் சில கதைகளில் கதாபாத்திரங்கள் நம்மை ஓவர்டேக் செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

அவர்கள் நம்மை கேட்காமல் பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். நாம் எழுத நினைக்காத இடத்துக்கு போய்விடுவார்கள். அப்புறம் நாம் ரைட்டர் இல்லை. மினிட்ஸ் ஆஃப் மீட்டிங் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒருத்தன் மாதிரி ஆகிவிடுவோம்.

சில நேரங்களில் அதுவும் நல்லதுதான்.

ஏனென்றால் வாழ்க்கையிலேயே நமக்கு முழு கண்ட்ரோல் இல்லாத போது, கதையில் மட்டும் ஏன் இருக்க வேண்டும்.

crontab -time - Version 3

crontab -time -  Version 1

crontab -time -  Version 2 

 Build and Install Engineer — பெயர் மட்டும்தான் கெத்தாக இருக்கும். Build and Install Engineer'ன் வேலை என்னவென்று சொன்னால், “இவ்வளவுதானா?” என்பீர்கள்.

நாம் எல்லாரும் Exe file பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்போம். ஒரு application'ஐ install செய்ய அந்த Exe file'ஐ double click செய்தாலே போதும். அந்த Exe file'ஐ உருவாக்குவதுதான் Build Engineer'ன் வேலை. Windows என்றால் Exe. அதுவே Unix'ல் apt, tar, dep, rpm என்று மாறும்.

இன்னும் தெளிவாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், Developers தரும் file'கள் அனைத்தையும் ஒன்றாக சேர்த்து, Unix'க்கு தகுந்த Exe file போல மாற்றி Unix server'ல் install செய்ய வேண்டும். அது Development Server, Testing Server, Production Server என்று மாறும்.

அசோக் வேலை செய்த கம்பெனியில் இதையெல்லாம் ஏற்கனவே இருந்த Script பார்த்துக்கொள்ளும். அந்த Script'ஐ run செய்ய வேண்டியது மட்டும் அசோக்கின் வேலை. முதல் சில நாட்கள் அசோக்குக்கு இந்த வேலை ரொம்ப பிடித்திருந்தது. காரணம், வேலை குறைவு. யாரும் வந்து கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள். காலையில் வந்து system on பண்ணி, mail check பண்ணி, build run பண்ணிவிட்டால் பாதி வேலை முடிந்த மாதிரி.

சில நேரங்களில் build run ஆகிக்கொண்டிருக்கும் போது, சில developer'கள் tension'ஆ “அசோக்… build status என்ன?” என்று கேட்டு பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து விடுவார்கள்.

அப்பொழுது மட்டும் இவன் terminal'ல் tail -f logfilename என்று போட்டு விடுவான். ஸ்கிரீனில் ஏதாவது ஓடிக்கொண்டே இருந்தால்தானே பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் இவன் வேலை செய்வது போல தோன்றும்.

Unix'ல் கருப்பு screen'ல் வெள்ளை எழுத்து வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தால், பக்கத்தில் நிற்பவர்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை வந்துவிடும். “ஏதோ பெரிய வேலை நடக்குது…” என்று.

எப்போதாவது அந்த Script error காட்டும். அப்பொழுது எந்த developer மாற்றிய file'ல் error வருகிறது என்பதை பார்த்து, அந்த Developer'யிடம் சொல்ல வேண்டும்.

Development Server மற்றும் Testing Server'ல் install செய்து test செய்த பின்னரே Production Server'ல் install செய்வதால், Production'ல் error வராது. அப்படி error வந்தாலும் ஏதாவது library file missing ஆகி இருப்பதால்தான் வரும். அந்த library file'ஐ சேர்த்துவிட்டால் பிரச்சனை solve ஆகிவிடும்.

ஆனால் சில rare case'களில் மட்டும் build fail ஆகும். அந்த நேரத்தில்தான் எல்லாருக்கும் Build Engineer ஞாபகம் வரும்.

அதுவரை office'ல் சும்மா சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் மனிதன் போல தெரிந்தவன், திடீரென்று operation theatre'க்குள் அழைக்கப்பட்ட doctor மாதிரி முக்கியமானவன் ஆகிவிடுவான்.

நமது கதையே இனிமேல்தான் ஆரம்பிக்கிறது.

கிருபா அன்று அனுப்பிய messenger message'க்கு reply செய்யாமலேயே அசோக் close செய்துவிட்டான். அடுத்த நாள்தான் ஏதாவது reply செய்து இருக்கலாமோ என்று நினைத்தான். ஆனால் இனிமேல் reply செய்தால் நல்லா இருக்காது என்பதால் அந்த எண்ணத்தையும் கைவிட்டான்.

பழைய அலுவலகத்தில் கிடைத்த சில கசப்பான அனுபவங்களால் பெண்களிடமிருந்து தள்ளியே இருக்க முடிவு செய்திருந்தான் அசோக்.

அசோக்குக்கு புதிய அலுவலகத்தில் நட்பு வட்டாரம் கொஞ்சம் பெருக ஆரம்பித்தது. வெங்கட் மூலம் அனைவரின் அறிமுகமும் கிடைத்தது.

“சிங்காரவேலன்” திரைப்படத்தில் ஒரு dialogue வருமே — “இங்கு உள்ள எல்லா instrument'யையும் தொடும் ஒரே ஆள் இவன்தான்” என்று. அப்படிப்பட்டவன் வெங்கட்.

அவன் இருப்பது Testing Team'ல். ஆனால் Development, Production ஆட்கள் அனைவரையும் தெரியும். அவன் தன் Team'ல் உட்கார்ந்து இருப்பதை விட மற்ற Team'ல் அமர்ந்து இருக்கும் நேரம்தான் அதிகம்.அனைவரையும் கலாய்ப்பான். கூச்சமே படாமல் எல்லா பெண்களிடமும் அவனே போய் பேசுவான். அவன் பயப்படும் ஒரே நபர் அவன் TL.

அசோக் Team'ல் இரண்டே பேர்தான். அதுவும் இன்னொருவர் onsite'ல் இருந்தார். TL என்று யாரும் கிடையாது. Manager'ம் பெங்களூர். ஆகவே அசோக்கை இங்கே கேள்வி கேட்க யாருமே கிடையாது.

அதனால்தான் அவன் office'ல் ரொம்ப நேரம் headset போட்டுக்கொண்டு இருப்பான். வெளியிலிருந்து பார்த்தால் onsite call'ல் busy'ஆ இருப்பது போல இருக்கும். தினமும் production call, testing call, deployment call என்று ஏதாவது ஒன்று இருக்கும். சில call'களில் இவனுக்கு சம்பந்தமே இருக்காது. இருந்தாலும் இவன் பெயரையும் Cc'யில் வைத்து mail அனுப்பிவிடுவார்கள்.

முக்கியமாக எல்லா Development call'களிலும் இவன் பெயரையும் சேர்த்து இருப்பார்கள். அந்த call'களுக்கும் இவனுக்கும் சம்பந்தமே இருக்காது. இருந்தாலும் வேறு வழியில்லாமல் login செய்வான்.

சில call'களில் இரண்டு மணி நேரம் discussion போகும். கடைசியில்:

“Build team… anything from your side?”

என்று கேட்பார்கள்.

அசோக் உடனே மியூட் எடுத்துவிட்டு,

“No issues from build side…”

என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் மியூட் போட்டுவிடுவான். அந்த ஒரு வாக்கியம் சொல்லத்தான் இரண்டு மணி நேரம் கால்.

Development call'களை ஏற்பாடு செய்பவள் கிருபாதான். அவள் வேண்டுமென்றே இவன் பெயரை சேர்க்கிறாளோ என்ற சந்தேகம் கூட அசோக்குக்கு வந்தது.

அப்துலும் சும்மா இல்லாமல் ஒரு முறை சொன்னான்:

“முன்னரெல்லாம் Development call'யில் Build Team'லிருந்து யாரும் வரமாட்டார்கள். இப்ப ஏன் மச்சி எல்லா call'லயும் உன் பெயரையும் அந்த கிருபா சேர்க்குது? உனக்கும் அதுக்கும் ஏதாவது பிரச்சனையா?”

அவன் பேசுவதில் 50% சதவீதம்தான் உண்மையாக இருக்கும். மற்றது அவன் சேர்க்கும் பில்டப்.

சில நேரங்களில் கிருபாவும் conf call'ல் வந்து ஏதாவது பேசுவாள். அவள் பேசும் போது அசோக் mute'யில் போட்டுவிட்டு வேறு வேலை பார்த்துக்கொண்டு இருப்பான்.

திடீரென்று ஒரு நாள் onsite'லிருக்கும் இன்னொரு Build Team நபர் பிரசாத் phone செய்தார். ஒரு medical emergency காரணமாக ஒரு மாதம் medical leave எடுக்கப் போவதாகவும், ஆகவே அந்த ஒரு மாதம் மட்டும் அசோக்குதான் எல்லா வேலையையும் பார்க்க வேண்டும் என்றார். மேலும் அந்த ஒரு மாதத்தில் ஒரு Production Deployment இருப்பதாகவும், அதையும் சேர்த்து பார்க்க சொன்னார்.

“என்ன சந்தேகம் என்றாலும் எப்ப வேண்டுமானாலும் message செய்யுங்கள்,” என்றார்.

“Free'ஆ இருக்கும் போது reply செய்கிறேன்,” என்றும் சொன்னார்.

அதன் அர்த்தம் தனக்கு போன் செய்ய வேண்டாம் என்பது.

Official'ஆக ஒரு ஈமெயிலும் அனுப்பி இருந்தார். அவரின் விடுமுறை அடுத்த நாளிலிருந்து ஆரம்பித்தது.

கொஞ்ச நேரத்தில் Manager call செய்தார்.

“பாவம் பிரசாத்'க்கு ஒரு medical emergency. அதை பற்றி அப்புறம் சொல்றேன். அசோக், உங்கள் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. என்ன உதவி என்றாலும் கேளுங்க,” என்றார்.

அசோக்குக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு பயத்துடன்,

“Okay… No problem…” என்றான்.

சினிமா சினிமா

ரொம்ப நாட்களுக்கு பிறகு குடும்பத்தோடு ஒரு திரைப்படத்திற்கு சென்றோம். ஊரிலிருந்து அக்கா, தங்கை மற்றும் அவர்கள் பசங்களும் வந்திருந்தார்கள். ஆகவே ஒரு பெரிய கூட்டமாகத்தான் சென்றோம். மொத்தமாக ஒரு பத்து டிக்கெட் சேர்ந்திருக்கும். கூட அம்மாவும் வந்தாள்.

குடும்பமாக திரைப்படத்திற்கு சென்றால் யார் எங்கே உட்கார வேண்டும், யாருக்கு பாப்கார்ன் வேண்டும், யாருக்கு பெப்சி, யாருக்கு ரெஸ்ட் ரூம் என்பதிலேயே பாதி நேரம் போய்விடுகிறது.

அம்மாவுக்கு தியேட்டரில் சினிமா பார்ப்பது என்றால் சின்ன வயதிலிருந்தே பிடிக்கும். ஸ்டார் தியேட்டரில் நான், அம்மா, அக்கா முதல் வரிசையில் அமர்ந்து அர்ஜீன் நடித்த “கர்ணா” திரைப்படம் பார்த்த ஞாபகம் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. அப்பொழுது எனக்கு பத்து வயது இருக்கும். 

அதேபோல் சின்ன வயதில் அம்மாவின் ஊருக்கு சென்றால், தாத்தா எல்லாரையும் டூரிங் டாக்கீஸுக்கு அழைத்து செல்வார். மண்ணில் அமர்ந்து படம் பார்க்க வேண்டும். படம் ஆரம்பிக்கும் முன் ஓலி பெருக்கியில்  பாடல்கள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.சில நேரங்களில் ரீல் அறுந்து படம் நின்றுவிடும். யாரும் கோபப்பட மாட்டார்கள். எல்லாரும் அமைதியாக, சரி செய்யும் வரை காத்திருப்பார்கள். இன்றோ, YouTube இரண்டு நோடி buffering ஆனாலே செல்போனை அடித்து உடைக்க தயாராக இருக்கிறோம். அந்த டூரிங் டாக்கீஸ் இருந்த இடத்திற்கு அருகில்தான் இப்பொழுது கீழடி அகழாய்வு மையம் அமைந்துள்ளது.

பள்ளி முழு ஆண்டு விடுமுறை என்றால் பரமக்குடியிலிருக்கும் பெரியம்மா வீட்டுக்கு அம்மாவுடன் சென்று விடுவோம். பெரியப்பா பரமக்குடியில் இருக்கும் எல்லா திரையரங்கங்களுக்கும் எங்களை அழைத்து சென்று விடுவார்.

ஓம் சண்முகா, ரவி, சாந்தி, கிருஷ்ணா என பல தியேட்டர்கள் இருந்தன. பெரியப்பா அலுவலகம் முடித்து எப்பொழுதும் இரவு காட்சிக்குத்தான் அழைத்து செல்வார்.

இரவில் படம் முடிந்து வரும் போது மற்ற தியேட்டர்களிலிருந்தும் மக்கள் படம் முடிந்து வருவார்கள். தெருவே திருவிழா போல கூட்டமாக இருக்கும். சிலர் படம் பற்றி சண்டை போட்டுக்கொண்டே நடந்து செல்வார்கள்.

அத்தனை தியேட்டர்கள் இருந்த பரமக்குடியில் இப்பொழுது ஒரு தியேட்டர் கூட இல்லை.

நாங்கள் நேற்று சென்ற திரைப்படம் ரீல்ஸ்களின் ஒரு மொத்த கலவை போல இருந்தது. நீங்கள் படத்தை முழுமையாக பார்க்க தேவையில்லை. ரீல்ஸைப் போல ஐந்து ஐந்து நிமிடங்களாக பிரித்து பார்த்தாலும் படம் புரிந்துவிடும். புரியுமளவுக்கு படத்தில் கதையும் இல்லை.

ஒவ்வொரு பத்து நிமிடத்திற்கும் ஒரு பில்டப், தேவையே இல்லாத ஒரு பாடல். அந்த பாட்டுக்குள் ஒரு fight. திடீரென்று ஹீரோ கத்துவார், அதற்கு theatre'ல யாராவது whistle அடிப்பார்கள். படம் முழுவதும் இந்த pattern திரும்ப திரும்ப வந்துக்கொண்டு இருந்தது.  அம்மா திரைப்படம் பார்க்கும் போதே தூங்கிவிட்டாள். நான்தான் இடைவேளையின் போது எழுப்பிவிட்டேன்.

ஆனால் பசங்களுக்கு படம் பிடித்திருந்தது போல தோன்றியது. அவர்கள் theatre'லிருந்து வெளியே வந்த பிறகும் அந்தப் படத்தில் வந்த dialogue'களை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

படம் முடிந்து வரும் போது மகன் என்னிடம் நாலு தடவையாவது கேட்டிருப்பான்: 

“படம் நல்லாதானேப்பா இருந்துச்சு?” நான் ஒவ்வொரு தடவையும், “நல்லாத்தான் இருந்துச்சு…” என்றேன்.

சொல்ல முடியாது, இன்று அவனுக்கு கிடைத்த திரைப்பட அனுபவம், பின்னாட்களில் எனக்கு இப்போது நினைவில் வருவது போல அவனுக்கும் நினைவில் வரலாம்.