வார்த்தைகளோடு அலைபவன்
8.வார்த்தைகளோடு அலைபவன் (என்னும் மாயை)
விசித்திரமான உடையணிந்த அந்தப் பெண்ணின் வருகை பற்றிய செய்தி, சுற்றுவட்டாரக் கிராமங்கள் எங்கும் ஒரு காட்டுத்தீயைப் போலப் பரவியது. இருபத்தெட்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் வார்த்தைகளோடு அலைபவன் நிகழ்த்திய அந்த விசித்திரங்களுக்குப் பிறகு, அந்த ஊரே ஒரு பெரும் புனைவு வெளியாகவும், கதைகளின் புண்ணிய பூமியாகவும் மாறியிருந்தது. நிஜத்திற்கும் கற்பனைக்கும் இடையே இருந்த மெல்லிய திரை அங்கு எப்போதோ அறுந்துபோயிருந்தது. மனிதர்களின் மூச்சுக்காற்று கூட அங்கே கதைகளாகவே உருவெடுத்தது. மரங்கள் இலைகளை உதிர்ப்பதும், மேகங்கள் மழை பொழிவதும் கூட ஏதோ ஒரு கதையின் தொடர்ச்சியாகவே அங்கு பார்க்கப்பட்டது. அதனால், அவனோடு தொடர்புடைய ஒருத்தி வந்திருக்கிறாள் என்ற செய்தி காற்றில் கலந்த உடனே, அடுத்த நாள் விடியற்காலையிலேயே அண்டை ஊர்களிலிருந்தெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக மைதானத்தை நோக்கித் திரளத் தொடங்கினர்.
தற்போது மிகவும் வயதாகிவிட்ட தனவந்தனும், அவனது மனைவியும், அவர்தம் இரு மருமகள்களும் கூட அன்றைய அதிகாலையில் அந்த இளைப்பாறும் கூடாரத்திற்கு வந்திருந்தனர். தனவந்தனின் இரு மகன்களும் கடல் கடந்து வணிகம் செய்ய வெளியூர் சென்றிருந்ததால் அவர்களால் வர முடியவில்லை. ஒருகாலத்தில் அவனைப் பின்தொடர்ந்த அந்த ஆறு நினைவூட்டும் வேலையாட்களில் மூவர் இறந்துவிட்டனர்; மீதமிருந்த மூவரும் இன்னும் அந்தப் பழைய நினைவுகளின் எச்சமாய் மக்கள் கூட்டத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
சூரியன் கிழக்கே தன் முதல் ஒளிக்கீற்றை வீசுவதற்கு முன்பாகவே, அந்த இளைப்பாறும் கூடாரம் மக்கள் வெள்ளத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. மைதானத்தில் நின்றிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் அமைதி, விடியலின் பனியை விடக் கனமாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் தேடிவந்த அந்தப் பெண் மட்டும் அங்கே இல்லை; காற்றோடு காற்றாகக் கரைந்திருந்தாள்.
அங்கேயே இரவு தங்கியிருந்த மற்ற வழிப்போக்கர்களிடமும், யாத்திரிகர்களிடமும் மக்கள் பதற்றத்துடன் விசாரித்தனர். அவளை முந்தைய நாள் பார்த்ததாகச் சொன்ன அந்த முதியவரும் பெரும் குழப்பமடைந்தார். இரவு முழுவதும் தான் அந்த ஆலமரத்தின் அடியில் விழித்திருந்ததாகவும், ஆனால் அவள் எப்போது, எப்படிச் சென்றாள் என்பது எவருக்குமே தெரியவில்லை என்றும் அவர் கூறினார்.
விடிவதற்குச் சில நாழிகைகளுக்கு முன்னால், இளைப்பாறும் கூடத்தின் வெளியே இருந்த பழைய ஆலமரத்திலிருந்து இலைகள் உதிரும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டதாக அங்கிருந்தவர்கள் சொன்னார்கள். விசித்திரமாக, உதிர்ந்த அந்த இலைகளின் பரப்பில் அவளது ஈரமான கால்தடங்கள் இருந்ததற்கான எந்தவொரு வெளிப்புற அடையாளமும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. நேற்று பெய்த பனி, அவளது வருகையின் சாட்சியங்களை முற்றிலும் துடைத்துவிட்டிருந்தது.
மக்கள் கூட்டத்திற்குள் மெல்லப் பல விசித்திரமான, மர்மமான பேச்சுகள் எழத் தொடங்கின.
ஒரு முதியவர், “வார்த்தைகளோடு அலைபவன் இருபத்தெட்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் சொன்ன கதையில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம்தான் அந்தப் பெண்” என்றார்.
லில்லி மாதத்தவன் எழுதிய குறிப்பேட்டின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து உதிர்ந்து வந்த நிழல் அவள் என்றார்கள் சிலர். இன்னும் சிலர், அவளது உடல் சதையாலும் குருதியாலும் ஆனதல்ல; வார்த்தைகளோடு அலைபவன் தன் ஆயுளில் தொலைத்ததாகச் சொல்லப்படும் ‘காதலி’ என்ற ஒரே ஒரு அரிய வார்த்தைதான் மனித உருவம் எடுத்து, அவனது கால்தடங்களைத் தேடி வந்திருக்கிறது என்றார்கள். அந்த ‘காதலி’ என்ற சொல் இன்னும் அவனது கதைகளுக்குள் சேராததால், அவளால் இந்த நிஜ உலகத்தில் அதிக நேரம் நிலைத்து நிற்க முடியவில்லை என்று வாதிட்டார்கள்.
மற்றொரு கூட்டம் அதைவிட விசித்திரமான, பிரபஞ்ச தத்துவம் ஒன்றைக் கூறியது. இருபத்தெட்டு வருடங்களுக்கு முன் இந்த இடுகாட்டு மைதானத்தில் சொல்லப்பட்ட கதைகள், இத்தனை வருடங்களாக மக்களின் வாய்களில் சுற்றிக்கொண்டே இருந்ததால், அந்தக் கதைகளே தங்களுக்குள் ஒன்றிணைந்து, ஒரு மங்கலான மாலைப் பொழுதில் ஒரு பெண்ணின் உடலை உருவாக்கியிருக்கின்றன என்றார்கள். மனிதர்கள் கதைகளை உருவாக்குவதில்லை; கதைகள்தான் மனிதர்களை உருவாக்குகின்றன என்பதன் சாட்சியாக அவள் அங்கே நின்றிருந்தாள். மக்களின் கூட்டு நினைவுகளிலிருந்து உதிர்ந்த சொற்கள் சேர்ந்து ஒரு சதையாலான வடிவத்தை எடுக்க முடியும் என்ற விசித்திரம் அந்த ஊருக்குப் புதிதல்ல.
அந்த மாலைப் பொழுது முதல், அந்த ஊரில் ஒரு புதிய கதை பிறந்தது. அந்தக் கதை இப்படி ஆரம்பித்தது:
“இருபத்தெட்டு வருடங்களாக வார்த்தைகளோடு அலைபவனைத் தேடி வந்த ஒரு பெண், ஒரு நாள் வந்தாள். மறுநாள் காணாமல் போனாள்.”
அந்தக் கதையை யார் முதலில் சொன்னார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, அந்தக் கதையையும் மக்கள் தங்களின் நிஜமான வரலாற்றைப் போல உண்மையாக நம்பத் தொடங்கினார்கள். இளைப்பாறும் கூடத்திற்கு வரும் வழிப்போக்கர்களுக்கு இந்த விசித்திரமே ஒரு புதிய கதையாகச் சொல்லப்பட்டது. பச்சை நிறத் தலையணையை வைத்துக்கொண்டு கதைகளைத் தேடித் தூங்கும் மனிதர்களுக்கு மத்தியிலும் இந்த வதந்தி ஒரு தீராத கனவாக ஓடியது.
ஏனென்றால் அந்த ஊரில், ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு, உண்மைகளும் கதைகளும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் ஒலிக்க ஆரம்பித்துவிடும். எதார்த்தத்தின் எல்லையும் புனைவின் எல்லையும் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிட்ட அந்த மைதானத்தில், நிஜமான மனிதர்களை விடக் கதைகளுக்கே நீண்ட ஆயுள் இருந்தது.
**************முற்றும்**************
