crontab -time - விடுபட்ட கதை

 சிறுசேரியில் உள்ள அப்துலின் அபார்ட்மெண்ட் சென்று கொஞ்சம் refresh செய்துகொண்டு, பின்னர் அவனையும் அழைத்துக்கொண்டு பாண்டிச்சேரி செல்வதாக முடிவு செய்தார்கள். சிவா அப்துலுக்குப் போன் செய்து பார்த்தான். அவன் எடுக்கவில்லை.

“ஒருவேளை தூங்கிக்கொண்டிருப்பான். நாம் நேரே சென்று எழுப்பிக்கொள்ளலாம்,” என்றான் சிவா.

அப்துலின் அபார்ட்மெண்ட் அமைந்திருந்தது ஒரு gated community'ல். அப்துலின் சொந்த ஊர் வாணியம்பாடி. அப்துலின் அண்ணன் வாங்கிய வீடு அது. அவர் இப்போது அமெரிக்காவில் இருக்கிறார். இங்கு அப்துல் மட்டும் தனியாக வசித்து வருகிறான். வீடு 12-வது மாடியில் அமைந்திருந்தது. இதுவரை அசோக் அங்குச் சென்றதில்லை.

 “Balcony'லிருந்து பார்த்தா கடற்கரை தெரியும்,” என்றான் வெங்கட்.

 அபார்ட்மெண்ட் உள்ளே நுழைந்ததும் சிவாவைப் பார்த்து watchman ஒரு பெரிய salute வைத்தார்.

“என்ன தம்பி, ரொம்ப நாளாச்சு உன்னை பார்த்து. எங்க வெளிநாடு போயிட்டியோனு நினைத்தேன்,” என்றார். இருவரும் ரொம்ப நாள் நண்பர்கள் போல பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இதுதான் சிவாவின் plus point. அனைவரையும் நண்பர்களாக்கி விடுவான். அவன் இருக்கும் இடமே கலகலப்பாகி விடும். அசோக்கும் வெங்கட்டும் மட்டும் entry book'ல் கையெழுத்து போட்டார்கள்.

“அப்துல் தம்பி காலையிலேயே வண்டி எடுத்துக்கிட்டு எங்கேயோ போன மாதிரி இருந்தது. அதான் உங்ககிட்ட ஒரு சாவி இருக்குமே, போய் பாருங்க,” என்றார் watchman சிவாவிடம்.

மீண்டும் அப்துலுக்குப் போன் செய்தபோதும் அவன் எடுக்கவில்லை.

“சிவா… உன் கிட்ட சாவி இருக்கா?” என்றான் வெங்கட்.

“வெளியே ஒரு blue color shoe rack'க்குள் தான் எப்பவும் அவன் சாவி வைப்பான். போய் எடுத்துக்கலாம். ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை,” என்றான் சிவா.

அசோக்குக்கு அங்கு எல்லா வீடுகளும் ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்தன. உள்ளேயே ஒரு badminton court'டும் ஒரு நீச்சல் குளமும் இருந்தன. அசோக்குக்கு ஊரில் சொந்தமாக வீடு இருந்தாலும், இந்த gated community விதிகளையும், மெயின்டனன்ஸ்’ என்ற பெயரில் வாங்கும் தொகையையும் புரிந்துகொள்வதில் இன்னும் சிக்கல் இருந்தது.

இரவு முழுவதும் production deployment'காக கண் விழித்திருந்ததால் அசோக் கொஞ்சம் அரை மயக்கத்தில் இருந்தான்.

“சே... இன்னைக்கு நாய்க்கு பால் வைக்கல. பாவம்,” என்றான் வெங்கட்.

“டேய், அது தெரு நாய் தானே. நீ தரலனா வேறு யாராவது தரப்போறாங்க. அமைதியா வா,” என்றான் சிவா.

லிப்ட்டில் 12-வது மாடிக்குச் சென்று அப்துல் வீட்டின் calling bell'ஐ அடித்தார்கள். சிறிது நேரம் கழித்து T-shirt'டும் drawer'மும் அணிந்த இளம் பெண்ணொருத்தி வந்து கதவைத் திறந்தாள். மூவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
 

அதுவரை முன்னால் நின்றுக்கொண்டிருந்த வெங்கட் இரண்டு அடி பின்னாடி சென்று, அசோக்கிடம்: “டேய்… வீடு மாறி போச்சு போல…” என்று கிசுகிசுத்தான்.

சிவா உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு: “ஹாய் ரேகா,” என்றான்.

அவளும்: “ஹாய் சிவா… உள்ளே வாங்க. என்ன காலையிலேயே? என்றாள்.

சிவா எல்லோரையும் intro செய்து வைத்தான். 

“இவங்க ரேகா. அப்துல் friend. இப்ப பெங்களூர்ல இருக்காங்க,” என்றான். 

நேற்றுதான் வந்ததாகவும், சென்னையில் ஒரு conference இருப்பதாகவும், இன்னும் இரண்டு நாளில் கிளம்பிவிடுவேன் என்றும் சொன்னாள். அப்துல் கடைக்குப் போய் இருப்பதாகச் சொன்னாள். உடனே அப்துலுக்குப் போன் செய்து, அவர்கள் வந்திருக்கும் செய்தியைச் சொல்லி, வரும்போது பால் packet வாங்கி வரச் சொன்னாள். சிவா பலமுறை போன் செய்தும் எடுக்காத அப்துல், ரேகாவின் முதல் ring'க்கே எடுத்துவிட்டான்.

 வெங்கட் அசோக்கின் காதில்: “நம்ம போனை இப்படி எடுத்திருந்தா நாம இங்க வந்திருக்கவே தேவையில்லை…” என்றான்.

ஹாலில் அமர்ந்து ஒரு ஐந்து நிமிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.அதற்குள் அப்துல் வந்துவிட்டான்.அவன் முகத்தில் எந்தவொரு பதற்றமும் இல்லை.

“என்னப்பா அசோக்… ஒருவழியா library file'யை வச்சு ஒரு படம் காட்டின போல? அந்த ஷியாம் கேள்வியா கேட்டு கொன்னுட்டானாமே?” என்றான்.

“அதற்குள் உனக்கு news வந்திருச்சா? யார் சொன்னா?” என்றான் அசோக். ரேகா பால் packet'ஐ வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றாள். 

“போன தடவை meet செய்தபோது, ரேகா உன் junior'ன்னு சொன்ன. அவ architect'னு சொல்றா. நீ எப்ப architect படிச்ச?” என்றான் சிவா.

“அமைதியா இருப்பா…” என்றான் அப்துல்.

வெங்கட் அசோக்கை அழைத்துக்கொண்டு balcony'க்குச் சென்றான். அங்கிருந்து உண்மையாகவே கடல் தெரிந்தது. சூரியனின் காலை வெயில் அழகாகக் கடல் தண்ணீரில் பிரதிபலித்தது.

அசோக் அவன் ஊரில் வாரம் ஒருமுறையாவது நண்பர்களுடன் கடற்கரைக்குச் சென்றுவிடுவான். ஆனால், அப்படித் தரையிலிருந்து பார்க்கும் கடலுக்கும், 12-வது மாடியிலிருந்து பார்க்கும் கடலுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் தெரிந்தது.

அக்கப்போர் அப்பாதுரை

எங்க ஊரிலிருந்து வேளாங்கண்ணிக்கும் நாகூருக்கும் வழி கேட்டால், ஊர்க்காரர்கள் சில நேரங்களில் தடுமாறுவார்கள். ஆனால், அக்கப்போர் அப்பாதுரையின் வீட்டுக்கு வழி கேட்டால் மட்டும், எங்க ஊரில் பால் குடிக்கும் குழந்தைகூட விரல் நீட்டிச் சொல்லிவிடும்.

“மணிக்கூண்டு அருகில், வலது பக்கம் திரும்பி, மூன்றாவது வீட்டில் ஒரு பழைய யமஹா பைக் நிற்குமே, அந்த வீடு!”

அந்த வீட்டுக்கு முன்னால் பழைய யமஹா பைக் நிற்பதுதான் அடையாளம். அந்த பைக் யாருடையது என்று கேட்டால், அதற்கு ஒரு தனிப் பஞ்சாயத்து நடத்த வேண்டியிருக்கும்.

வீடு என்றவுடன், ஏதோ அப்பாதுரை தன்னுடைய சொந்தப் பணத்தில் கட்டிய மாளிகை என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். அது ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டு, தற்போது அப்பாதுரையால் ஆட்டையைப் போடப்பட்ட வீடு.

ஊரில் ஒரு பிரச்சினை என்றால் பத்து பேர் சேர்ந்து தீர்வு காண்பார்கள். ஆனால், அந்தப் பத்து பேரில் அக்கப்போர் அப்பாதுரை ஒருவர் இருந்தால், தீர்வாக இருந்த பிரச்சினைகூடத் திரும்பவும் பிரச்சினையாக மாறிவிடும்! நமது அப்பாதுரை, ஒரு தெருவில் நாய் குரைத்தால், அது ஏன் குரைத்தது என்று விசாரிப்பார். அடுத்த தெருவில் பூனை ஓடினால், அது எதைப் பார்த்து ஓடியது என்று ஆய்வு செய்வார். ஊரில் யாராவது சந்தோஷமாக இருந்தால், அந்தச் சந்தோஷத்துக்குப் பின்னால் ஏதோ சதி இருக்கிறது என்று சந்தேகப்படுவார்.

பிரச்சினை இல்லாத இடத்தில் பிரச்சினையைக் கண்டுபிடிப்பதும், பிரச்சினை தீர்ந்த பிறகு அதை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பதும் இவருக்குக் கைவந்த கலை.

அதனால்தான் ஊர் மக்கள் அவருக்கு அன்பாக ஒரு பட்டம் கொடுத்தார்கள்:

“அக்கப்போர் அப்பாதுரை!”

இன்னும் அப்பாதுரையைப் பற்றி தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், தற்போது அவர் குடியிருக்கும் வாடகை வீட்டின் பேரில் காவல் நிலையத்தில் நிலுவையில் இருக்கும் ஒரு புகாரைப் பற்றிச் சொல்லலாம். புகார் தந்தது வீட்டு ஓனர் அல்ல; நமது அக்கப்போர் அப்பாதுரைதான்! வீட்டு ஓனர் வாடகை கேட்கிறார் என்று புகார் கொடுத்திருக்கிறார்.

பாவப்பட்ட வீட்டு உரிமையாளர் முதலில் அன்பாக அப்பாதுரையிடம் வாடகை கேட்டுப் பார்த்தார்.

“அப்பாதுரை, ஐந்து மாத வாடகை பாக்கி இருக்கு. கொஞ்சம் கொடுங்க.”

“ஐந்து மாதமா? என்னங்க சொல்றீங்க? காலம் எவ்வளவு வேகமா ஓடுது பாருங்க! நேத்து வந்த மாதிரி இருக்கு!”

வீட்டு உரிமையாளர் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார்.

“நேத்தா? வந்து ஐந்து மாதம் ஆகுது!”

“அதைத்தான் சொல்றேன். காலம் ஓடுது. மனுஷங்கதான் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவி செய்யாம இருக்காங்க!”

வாடகை கேட்டவர், வாடகை கொடுக்க வேண்டியவரிடமே வாழ்க்கைப் பாடம் கேட்டுக்கொண்டு திரும்பினார்.

அதற்குப் பிறகு வீட்டு உரிமையாளர் கொஞ்சம் கடுமையாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.

“வாடகையும் தர மாட்டீங்க, வீட்டையும் காலி பண்ண மாட்டீங்க. என்னதான் முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?”

அப்பாதுரை அமைதியாகச் சொன்னார்:

“நீங்க என்னை மிரட்டுறீங்க! இதை நான் சும்மா விட மாட்டேன்!”

அடுத்த வாரமே காவல் நிலையத்தில் அக்கப்போர் அப்பாதுரை ஒரு புகார் மனு கொடுத்தார். புகாரைப் படித்த புதிதாக மாற்றலாகி வந்த காவலர், அப்பாதுரையை ஒருமுறை பார்த்தார். புகாரை இன்னொரு முறை படித்தார். பிறகு அவரையே மீண்டும் பார்த்தார்.

“அவர் வீட்டு உரிமையாளர் தானே?”

“ஆமாம்!”

“அவருடைய வீட்டில் நீங்கதானே குடியிருக்கீங்க?”

“ஆமாம்!”

“அப்போ அவர் வாடகை கேட்கத்தானே செய்வார்?”

அப்பாதுரை உடனே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார்.

“சார், நீங்களும் இப்படிப் பேசினால் நான் யாரிடம்தான் நியாயம் கேட்பது?”

அப்போதுதான் காவலருக்குப் புரிந்தது, அப்பாதுரை காவல் நிலையத்துக்குள் நுழைந்த உடனேயே மற்ற காவலர்கள் ஏன் மிகவும் பிஸியாக இருப்பதுபோல் நடித்தார்கள் என்பது.

அந்தப் புதிய காவலர் புகார் மனுவைத் திருப்பி அப்பாதுரையிடமே கொடுத்துவிட்டார்.

ஆனால், அப்பாதுரை சாதாரண ஆளா?

காவல் நிலையத்தில் கதவு மூடப்பட்டதால், அடுத்ததாக ஐ.ஜி. அலுவலகத்தில் மனு கொடுத்தார். அங்கிருந்தும் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்கவில்லை. உடனே சி.எம். செல்லுக்குப் புகார் அனுப்பினார்.

அப்பாதுரையின் புகார் பயணம் மட்டும் நிற்கவே இல்லை.

கடைசியில், அந்தப் புகாரை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், காவல் நிலையத்தில் அதைக் கிடப்பில் போட்டுவிட்டார்கள்.

அப்பாதுரை மட்டும் அதைத் தன்னுடைய வெற்றியாகக் கருதினார்.

“பார்த்தீங்களா? என்னுடைய புகாரை அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிக்க முடியல!”

பாவம், வீட்டு உரிமையாளர் கொஞ்ச நாட்கள் காவல் நிலையத்துக்கு அலைந்துவிட்டு, அவரும் அந்த விஷயத்தைக் கிடப்பில் போட்டுவிட்டார்.

இதுபோல, அக்கப்போர் அப்பாதுரை பக்கத்துத் தெருவில் இருக்கும் ஒரு பல் மருத்துவர் மீது, நல்லா இருந்த பல்லில் வலி ஏற்படுத்தியதாகப் புகார் கொடுத்துள்ளார். ஊரின் மிகச் சிறந்த ஹோட்டலில் பரோட்டாவில் மைதா மாவு அதிகம் கலப்பதாகவும், அடகுக் கடை ஒன்றில் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால் அவரிடம் அதிக வட்டி வாங்கிவிட்டதாகவும், துணிக்கடையில் வாங்கிய வெள்ளை வேட்டி ஒரு வாரத்தில் நிறம் மாறியதாகவும், பஸ் கண்டக்டர் சில்லறை தரவில்லை என்றும் இப்படிப் பல புகார்களைக் கொடுத்துள்ளார்.

இப்படி அப்பாதுரை தந்த புகார்கள் பத்துக்கும் மேல் காவல் நிலையத்தில் நிலுவையில் இருப்பதாக ஊரில் ஒரு பேச்சு உள்ளது.

காவல் நிலையம் மட்டுமல்ல, நகராட்சி அலுவலகம், தாசில்தார் அலுவலகம், வருவாய்த் துறை அலுவலகம், இந்தியன் வங்கி என எல்லா அலுவலகங்களிலும் அப்பாதுரை உள்ளே நுழைவதைப் பார்த்தாலே, ஊழியர்கள் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து நழுவிவிடுவார்கள்.

அப்பாதுரையின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு விசேஷம் உண்டு. அவர் எந்தப் பிரச்சினைக்கும் போராடத் தயாராக இருப்பார். ஆனால், அந்தப் போராட்டத்துக்கு ஒரு பைசாகூடச் செலவு செய்ய மாட்டார்.

இலவசமாகப் புகார் கொடுக்க இடம் இருக்கிறதா? உடனே புறப்பட்டுவிடுவார்.

இலவசமாக மனு அனுப்ப வழி இருக்கிறதா? இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து மனு எழுதுவார்.

ஆனால், யாராவது,

“அப்பாதுரை, இதைச் சரி செய்யணும்னா கோர்ட்டுக்குப் போக வேண்டியிருக்கும்!”

என்று சொன்னால் மட்டும், அவருடைய முகத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் தெரியும்.

“அதுக்கு எவ்வளவு செலவாகும்?”

“அது வழக்கைப் பொறுத்தது.”

“அப்போ வழக்கே வேண்டாம்!”

அவ்வளவுதான். நியாயத்துக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தவர், செலவு என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு பின்வாங்கிவிடுவார்.

அடுத்த நிமிடமே வேறு யாராவது,

“அப்பாதுரை, ஒரு இலவசப் புகார் மனு கொடுக்கலாம். அதுக்கு எந்தச் செலவும் இல்லை!”

என்று சொன்னால் போதும்.

“அப்படியா? வண்டியை எடுப்பா! இப்பவே போகலாம்!”

அவருடைய நீதிப் பயணத்துக்கு பெட்ரோல் செலவு மட்டும் சில நேரங்களில் ஏற்படும். அதையும் முடிந்தவரை வேறொருவரின் வண்டியில் ஏறிச் சமாளித்துவிடுவார்.

ஆனால், அக்கப்போர் அப்பாதுரையிடம் சந்தேகம் கேட்பதற்கும் ஊரில் ஒரு கூட்டம் எப்போதும் தயாராக இருந்தது.

“அப்பாதுரை அண்ணே, எங்க வீட்டில் தண்ணீர் வரல!”

“மனு போடு!”

“எங்க தெருவில் குப்பை அள்ளல!”

“மனு போடு!”

இவ்வளவு அக்கப்போர் செய்யும் அப்பாதுரை, வீட்டில் மட்டும் மிகவும் அமைதியாகவே இருப்பார். அதற்குக் காரணம், ஆசிரியர் வேலைக்குச் செல்லும் அவருடைய மனைவி.

எந்த வேலைக்கும் செல்லாமல் அப்பாதுரை இப்படி அக்கப்போர் செய்வதற்கு, அவருடைய மனைவியின் சம்பளம்தான் உதவுகிறது. வெளியில் அப்பாதுரை செய்யும் அக்கப்போர்கள் அனைத்தும் அவருடைய மனைவிக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், வீட்டில் அவர் அமைதியாக இருப்பதால், அவருடைய மனைவியும் அவரைக் கண்டிப்பதில்லை.

 அக்கப்போர் தொடரும்.... 

Elevate Campuses IPO

இப்பொழுது எல்லாம் வாரத்துக்கு பத்து IPO-கள் வருகின்றன. என்னென்னவோ கம்பெனி பெயர்கள். கம்பெனி பெயர்கள் அடுத்த வாரத்துக்குள் நமக்கு மறந்தும் விடுகின்றன. இதில் SME IPO தனி.

இப்படித்தான் சில மாதங்களுக்கு முன்னால், ஒரே ஒரு Yamaha Showroom வைத்திருந்த ஒரு கம்பெனி SME IPO-வில் list ஆகி, பெரும் பேசுபொருளானது. இதேபோல் இன்னொரு SME கம்பெனி, “scrap business” என்று சொல்லி list செய்தார்கள். ஆனால் Google Map-ல் அவர்கள் சொன்ன இடத்தைப் பார்த்தால், ஒரு பழைய இரும்புக் கடை மட்டுமே உள்ளது.

நாம்தான் உஷாராக நல்ல IPO-களைப் பார்த்து Apply செய்ய வேண்டும்.

இவ்வளவு சொல்வதைப் பார்த்து, நான் என்னமோ பெரிய Share Market IPO புலி என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். என்னிடமே பழைய இரும்புக் கடை போல் இரண்டு SME IPO Share'கள் இருக்கின்றன.

அதில் ஒன்று சென்னை மடிப்பாக்கத்தைச் சேர்ந்த உணவுப் பொருட்களைப் பதப்படுத்தி விற்கும் ஒரு SME கம்பெனி. “நம்ம மடிப்பாக்கம் கம்பெனி தானே!” என்று ஒரு local sentiment-ல் வாங்கிவிட்டேன். IPO வந்த புதிதில், நான் நேரிலேயே சென்று கம்பெனி அலுவலகத்தை வெளியிலிருந்து பார்த்து உறுதி செய்தேன். அலுவலகமும் பார்க்க நன்றாகத்தான் இருந்தது.

“அலுவலகம் இருக்கிறது… Building இருக்கிறது… சரி, கம்பெனி உண்மையிலேயே இருக்கிறது” என்று மனதிற்குள் ஒரு பெரிய forensic investigation முடித்து ஷேர்களை வாங்கினேன்.

ஆனால், இப்போது ஒரு வருடம் கழித்து, மடிப்பாக்கத்தில் அந்த இடத்திற்குச் சென்று பார்த்தால், அந்த கம்பெனி அங்கு இருந்ததற்கான அத்தாட்சியே இல்லை.

நான் இப்போது சொல்ல வந்தது, நான் ஏமாந்த கதையைப் பற்றி அல்ல. இப்போது புதிதாக வந்திருக்கும் Elevate Campuses என்ற கம்பெனியின் IPO பற்றித்தான்.

இதன் IPO நாளை (25/09/2026) முடிவடைகிறது. மொத்தம் ₹2,100 கோடி Issue.

இந்தக் கம்பெனியின் Business கொஞ்சம் வித்தியாசமாக உள்ளது. கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு Hostel வசதி செய்து தரும் நிறுவனம். இதுபோல் ஒரு Business இருப்பதே எனக்கு இப்போதுதான் தெரியும். இந்த நிறுவனம் இந்தியாவில் ஐந்து கல்லூரிகளுக்கும், அமெரிக்காவில் ஒரு கல்லூரிக்கும் என மொத்தம் ஆறு கல்லூரிகளுக்கு இந்தச் சேவையைச் செய்து வருகிறது. இப்போது கிடைக்கும் ₹2,100 கோடியை வைத்து, இதன் network-ஐ இன்னும் விரிவுபடுத்தப் போகிறது. IIT Madras கல்லூரியும் இதன் வாடிக்கையாளராக இருப்பது இன்னொரு ஆச்சரியம்.

இதன் business model-ல் முக்கிய அம்சம்:

கல்வி + Real Estate + Long-term Operations. அதாவது, கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் மாணவர் accommodation-க்குத் தேவையான கட்டிடங்களை manage செய்து, நீண்டகால வருமானம் பெறும் மாதிரியான business. கொஞ்சம் வித்தியாசமான, கேள்விப்படாத Business தான்.

ஆனால், என்னுடைய சந்தேகம் எல்லாம், எப்படி ஒரு கல்லூரி Hostel-ஐ ஒரு MNC கம்பெனியால் நிர்வகிக்க முடியும் என்பதுதான்.

நானும் கல்லூரிக் காலங்களில் Hostel-ல் தங்கியவன் என்ற முறையில், இதன் நடைமுறை சாத்தியங்கள் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பல கல்லூரிகள் Hostel கட்டணம் என்ற பெயரில் இப்போதே ₹1.5 லட்சம் வரை வாங்குகிறார்கள். அது இல்லாமல் Mess கட்டணம் தனி. அப்படியென்றால், இவர்களைப் போன்ற MNC கம்பெனிகள் உள்ளே வந்தால், Hostel கட்டணம் கல்லூரிக் கட்டணத்தைவிட அதிகமாகிவிடுமோ?

பல கல்லூரிகள் ஊரைத் தாண்டி காட்டுப் பகுதிகளில் இருப்பதால், Hostel-ல்தான் மாணவர்கள் தங்கிப் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அதனால், Business point of view-ல் பார்த்தால், மாணவர்கள் இருக்கும் வரை Hostel தேவை இருக்கும். மாணவர்கள் இருக்கும் வரை room தேவை. Room இருக்கும் வரை rent வரும்.

அதனால் Business model புரிகிறது. ஆனால், இது elite colleges-க்கு மட்டும்தான் நன்றாகப் பொருந்துமோ என்று நினைக்கிறேன்.

அதிலும் IIT Madras எப்படி இதில் வருகிறது என்பதுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. இணையத்தில் தேடியபோது, IIT Madras – Elevate Campuses ஒப்பந்தம் பற்றிய சில தகவல்கள் கிடைத்தன.

2026 ஜூன் மாதம் ₹400 கோடி மதிப்பில் PPP (Public-Private Partnership) student accommodation project தொடங்கப்பட்டுள்ளது.

இதில்:

IIT Madras → 3.5 ஏக்கர் நிலத்தை வழங்குகிறது.

Elevate Campuses → பணத்தை முதலீடு செய்து கட்டிடத்தைக் கட்டுகிறது.

Elevate → Hostel-ஐ design, build, finance, maintain மற்றும் operate செய்யும்.

சுமார் 1,800 PhD students மற்றும் project staff தங்கும் வகையில் இரண்டு blocks கட்டப்படுகின்றன.

திட்டம் 2028-ல் முடிக்கப்பட உள்ளது.

Elevate இந்த facility-ஐ 30 ஆண்டுகள் operate செய்யும்.

அந்த concession period முடிந்த பிறகு, asset-ஐ IIT Madras-க்கு இலவசமாக transfer செய்ய வேண்டும்.

ஆனால், Hostel கட்டணம் போன்ற விவரங்கள் எங்கும் இல்லை. Hostel கட்டணம் எவ்வளவு? மாணவர்களிடம் எவ்வளவு வசூலிப்பார்கள்? இது அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கல்லூரி என்பதால், அரசாங்கம் எவ்வளவு தரும்? ஒரு வருடத்திற்கு எவ்வளவு வருமானம்?

இதெல்லாம் தெரிந்தால்தான் இந்த Business Model உண்மையில் எவ்வளவு பெரிய Business என்று நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இப்போது நான் “இதன் IPO' வை வாங்குங்கள், வாங்காதீர்கள்” என்று சொல்ல வரவில்லை. ஏற்கனவே என்னிடம் இரண்டு SME IPO-க்களில் என் சொந்த “மடிப்பாக்கம் research” experience இருக்கிறது. அதனால், மற்றவர்களுக்கு IPO advice கொடுக்க நான் இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் செல்ல வேண்டும்!

இந்த Business Model வெற்றி பெறுகிறதா, அல்லது ஒருநாள் Google Map-ல் address மட்டும் இருந்து, கம்பெனியைத் தேடிக்கொண்டு நாம் அலைகிறோமா என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

Scholarship

நான் பல வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு IT கம்பெனியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, அங்கு HRA allowance என்ற ஒரு நடைமுறை இருந்தது. அதாவது, வாடகை வீட்டில் வசிப்பவர்கள், அவர்களுடைய சம்பளத்துக்குத் தகுந்தாற்போல் HRA-வை Claim செய்து பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரே வீட்டில் நாங்கள் ஐந்து நண்பர்கள் ஒன்றாகத் தங்கி இருந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பெயரில் HRA-வை Claim செய்து வாங்கிக்கொள்வோம். எங்கள் அலுவலகத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைவருமே அதைத்தான் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அப்படி செய்பவர்களின் எண்ணம், வேலை பார்க்கும் கம்பெனியை ஏமாற்ற வேண்டும் என்பதல்ல; “நமக்கு வர வேண்டிய பணம்தானே, அதையே விடுவானே” என்பதுதான்.

என்னைப் பொறுத்தவரை Scholarship-ம் இதுபோன்றதே.

ஒரு மாணவருக்கு கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிக்காக வருடத்திற்கு ₹35 லட்சம் Scholarship வழங்கப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், அவருடைய நேரடியான வருடச் செலவு ₹10 லட்சம் மட்டுமே.

அப்போது அந்த மாணவர்,

“எனக்குத் தேவையானது ₹10 லட்சம் மட்டும்தான். மீதமுள்ள தொகை வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிடுவாரா?

அல்லது,

“எனக்காக ₹35 லட்சம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, எனது கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிக்குத் தேவையான வகையில் இந்த ஆதரவை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்” என்று நினைப்பாரா?

இங்கேதான் Scholarship-ன் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

Scholarship என்பது ஒரு மாணவரின் கணக்கில் வரவு வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் அரசு கண்காணித்து, அதை எப்படிச் செலவு செய்ய வேண்டும் என்று கட்டுப்படுத்துவதற்காக வழங்கப்படுவது அல்ல. ஒரு மாணவர் தனது கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எந்தவிதமான இடையூறும் இல்லாமல் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளத் தேவையான ஆதரவை வழங்குவதுதான் அதன் அடிப்படை நோக்கம்.

ஒரு மாணவரின் கல்விச் செலவு என்பது கல்லூரிக் கட்டணம் அல்லது ஆராய்ச்சிக்கான உபகரணங்கள் மட்டுமல்ல. தங்குமிடம், பயணம், புத்தகங்கள், மென்பொருட்கள், ஆய்வுக்கான பல்வேறு தேவைகள், மாநாடுகளில் கலந்துகொள்வது, எதிர்பாராத கல்விச் செலவுகள் எனப் பல விஷயங்கள் இருக்கலாம்.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றுக்கும் முன்கூட்டியே ஒரு ரசீது இருக்கும் என்றும், ஒவ்வொரு செலவையும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் கொண்டு வந்து அளவிட முடியும் என்றும் எதிர்பார்ப்பது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லாத ஒன்று.

இது தவிர, Scholarship பணத்தில் ஒருவர் எப்படி Apple Mac வாங்கலாம், எப்படி Nike shoe வாங்கலாம் என்பதெல்லாம் தேவையில்லாத கேள்வி. மாணவனுக்கு ஆராய்ச்சிக்காக அது தேவைப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவன் சொந்த விருப்பத்துக்காக வாங்கியிருக்கலாம்.

ஒரு டீ குடிக்கப் போகிறான். அங்கு ₹20-க்கு டீ கிடைக்கிறது. பக்கத்து கடையில் ₹5-க்கு டீ கிடைக்கிறது; ஆனால் அது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது. ஆகவே, அவன் ₹20-க்கு டீ குடிக்கிறான்.

இப்போது அவனைப் பார்த்து, “நீ எப்படி Scholarship பணத்தில் ₹20-க்கு டீ குடிக்கலாம்?” என்று கேட்பது அயோக்கியத்தனமானது. இந்த Scholarship scheme எதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதோ, அதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறானது.

“₹5-க்கு டீ கிடைக்கும்போது ₹20-க்கு ஏன் குடித்தாய்?”

என்று கேட்க ஆரம்பித்தால், அடுத்த கட்டத்தில்,

“பஸ்ஸில் போகலாம். ஏன் Train?”

“Train-ல் போகலாம். ஏன் Flight?”

என்று கேள்விகள் தொடர்ந்து கொண்டே போகும்.

கடைசியில்,

“பல்கலைக்கழகத்துக்கு நடந்து போயிருக்கலாமே!”

என்று சொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

ஒரு மாணவர் செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், அவர் உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட ரசீதுடன் கணக்குக் காட்ட வேண்டிய பணமாக மட்டுமே பார்க்கப்பட வேண்டுமா என்பதுதான் இங்கே கேள்வி.

Scholarship என்பது வெறும் செலவுகளுக்கான reimbursement அல்ல. அது ஒரு மாணவரின் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி தடையின்றி தொடர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் வழங்கப்படும் ஆதரவு.

அந்த ஆதரவு, அவன் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் எப்படி செலவு செய்தான் என்பதைக் கண்காணிப்பதில் மட்டும் முடிந்துவிடாமல், அந்த ஆதரவு அவனை எவ்வளவு தூரம் முன்னேறச் செய்தது என்பதிலும் அளவிடப்பட வேண்டும்.

ஒரு உண்மையான Scholarship-க்கு கொடுக்கப்படும் மதிப்பு, மாணவன் எவ்வளவு ரசீது கொடுத்தான் என்பதில் இல்லை; அந்த Scholarship அவனுடைய கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எவ்வளவு தடையின்றி முன்னெடுக்க உதவியது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இறுதியில், ஒரு மாணவனிடம்,

“₹35 லட்சத்தில் எவ்வளவு செலவு செய்தாய்?”

என்பதைவிட,

“அந்த ₹35 லட்சம் உன் கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எவ்வளவு தூரம் முன்னேற்றியது?”

என்று கேட்பதுதான் Scholarship-ன் உண்மையான நோக்கத்திற்கு நெருக்கமான கேள்வியாக இருக்கும்.

UPIக்கும் கட்டணமா? டிஜிட்டல் இந்தியா என்னாச்சு?

 

ஒரு காலத்தில் கடைக்குச் சென்றால் கையில் பணம் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பிறகு ATM வந்தது. Debit card, Credit card வந்தன. இப்போது கையில் பணமே இல்லாமல் ஒரு QR code-ஐ ஸ்கேன் செய்து சில நொடிகளில் பணம் செலுத்திவிட்டு வெளியே வந்து விடுகிறோம்.

ஒரு சிறிய டீக்கடை முதல் மிகப்பெரிய shopping mall வரை, தெருவோர வியாபாரி முதல் ஆன்லைன் வணிக நிறுவனம் வரை, இன்று UPI இல்லாத வணிகத்தை நினைத்துப் பார்ப்பதே கடினம். GPay, PhonePe, BHIM, Paytm என்று பல பேர் பல பெயர்களில் சொன்னாலும், இவை எல்லாமே அரசின் BHIM Architecture-ல் வேலை செய்கின்றன. இந்த UPI-க்கு முதன்முதலில் அடிக்கல் போட்டது Paytm தான். முன்னர் Paytm Wallet-ல் நாம் பணத்தைப் போட வேண்டும்; பின்னர் அங்கிருந்து நாம் யாருக்கு வேண்டுமானாலும் இலவசமாகப் பணம் அனுப்பிக்கொள்ளலாம். Wallet-ல் இருக்கும் பணத்திற்கு வட்டி கிடையாது. Paytm-க்கு ஒரு பெரிய தொகை வட்டியில்லாமல் சேருவதால், Paytm-யும் இந்தச் சேவையை இலவசமாகத் தந்தது. ஆனால் மறைமுகமாக Wallet-ல் உள்ள பணத்தை வேறு விதமாகப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், ஒரு பெரிய தொகை Paytm-க்கு லாபமாகக் கிடைத்தது. இதன் பின்னர்தான் அரசின் BHIM வந்தது; Wallet முறை அழிக்கப்பட்டு, வங்கி அக்கவுண்ட் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டது. இதன் காரணமாக Wallet-ஐ நம்பியிருந்த Paytm, PhonePe போன்ற கம்பெனிகள் ஆரம்பத்தில் பெரிய நஷ்டத்தைச் சந்தித்தனர். பின்னர் தங்கள் Business Style-ஐ Insurance, Trading, Other Financial Services என்று மாற்றிக்கொண்டனர். சில Wallet கம்பெனிகள் இழுத்து மூடப்பட்டதும் அப்போதுதான் நடந்தது. இது எல்லாம் பழைய கதை.

இன்று இந்தியாவின் மிகப்பெரிய டிஜிட்டல் மாற்றங்களில் ஒன்றாக UPI மாறிவிட்டது. இதற்குக் காரணம் UPI எளிதானது. வேகமானது. முக்கியமாக இலவசமானது.

ஆனால் இப்போது அந்த இலவச UPI முறையில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை அரசு கொண்டு வந்துள்ளது.

அக்டோபர் 15, 2026 முதல் ₹2,000-க்கு மேல் வணிகர்களுக்கு செய்யப்படும் UPI பரிவர்த்தனைகளுக்கு 0.4% Merchant Discount Rate (MDR) விதிக்கப்பட உள்ளது. மேலும் அரசு, “இது வாடிக்கையாளரிடம் திணிக்கப்படாது. இது வணிகர் மற்றும் payment ecosystem-க்கு இடையிலான MDR” என்று சொல்கிறது.

ஆனால், கண்டிப்பாக அப்படி இருக்கப் போவதில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இந்த அதிகக் கட்டணம் வாடிக்கையாளர் மீதுதான் எப்படியிருந்தாலும் மறைமுகமாகவோ, நேரடியாகவோ திணிக்கப்படப் போகிறது.

பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை விதி என்ன? ஒரு வணிகத்தின் செலவு அதிகரித்தால், அந்தச் செலவு எப்படியாவது வணிகத்தின் விலைக் கட்டமைப்புக்குள் சென்று, கடைசியாக வாடிக்கையாளரிடம் நிறைவடையும்.

மூலப்பொருள் விலை அதிகரித்தால் வாடிக்கையாளர் வாங்கும் பொருளின் விலையும் அதிகரிக்கும். மின்சாரக் கட்டணம் அதிகரித்தால் விலை அதிகரிக்கும். வாடகை அதிகரித்தால் விலை அதிகரிக்கும். பெட்ரோல் செலவு அதிகரித்தால் விலை அதிகரிக்கும்.

அதேபோல payment processing cost அதிகரித்தாலும், விலை அதிகரிக்கும்.

ஒரு வியாபாரி வெளிப்படையாக, “UPI charge ₹20” என்று வாடிக்கையாளரிடம் கேட்க முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த ₹20 வேறு ஒரு வழியில் விலைக்குள் கலந்துவிடம். ஏற்கனவே Flipkart, Amazon போன்றவை Processing Fee, Handling Fee, Discount Fee என்று வேறு வேறு பெயர்களில் மறைமுக வசூல் செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

UPI ஒரு சாதாரண தனியார் app அல்ல. NPCI-ஆல் இயக்கப்படும் இந்தியாவின் payment infrastructure. இதன் மூலம் வங்கிகள், payment apps, payment service providers, technology infrastructure என ஒரு மிகப்பெரிய ecosystem இயங்குகிறது.

அரசின் தற்போதைய விளக்கம் என்னவென்றால், MDR என்பது அரசாங்கம் வசூலிக்கும் வரி அல்ல; அது payment ecosystem-ல் பங்கேற்கும் வங்கிகள், payment service providers மற்றும் UPI application providers உள்ளிட்டவர்களிடையே பகிரப்படும் கட்டணம். இதன் நோக்கம் UPI ecosystem-ஐ நீண்ட காலத்திற்கு நிலைத்திருக்கச் செய்வது என்று அரசு கூறுகிறது.

இப்பொழுது வரை இந்தச் செலவுகளுக்கு அரசாங்கமே பொறுப்பு ஏற்றுக்கொண்டு உள்ளது. இனியும் அந்தச் செலவினை அரசால் ஏற்க முடியாது என்பது அரசின் வாதம்.

சாலை அமைப்பதற்கு அரசு செலவு செய்கிறது. ரயில்வே infrastructure-க்கு அரசு செலவு செய்கிறது. அதேபோல், டிஜிட்டல் public infrastructure-க்கும் அரசு செலவு செய்யலாம்.

ஏனென்றால் UPI மூலம் அரசுக்கே பல நன்மைகள் கிடைக்கின்றன. பணப் பரிவர்த்தனைகள் formal economy-க்குள் வருகின்றன. வங்கிகளின் digital ecosystem வளர்கிறது. எனவே UPI-யை ஒரு சாதாரண payment service போல மட்டும் பார்க்காமல், இந்தியாவின் digital public infrastructure என்று பார்க்க வேண்டும்.

மேலும் ஒரு முக்கியமான செய்தி, UPI-யில் கட்டணம் கொண்டு வர அமெரிக்கா அழுத்தம் தருகிறது என்பது.

card networks-க்கு UPI ஒரு போட்டியாளராக இருப்பது இயல்பானது. 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான அமெரிக்க வர்த்தகத் தடைகள் அறிக்கையைச் சுற்றிய விவாதங்களில், இந்தியாவின் UPI அமைப்பு அமெரிக்க electronic payment service providers-க்கு சமமான போட்டிச் சூழலை வழங்கவில்லை என்ற அமெரிக்கக் கவலை வெளிப்பட்டுள்ளது. UPI-யின் வளர்ச்சி Visa, Mastercard, Amex போன்ற பாரம்பரிய card networks-க்கு போட்டியாக இருப்பது பற்றியும் ஆய்வுகள் விவாதித்துள்ளன.

அமெரிக்காவின் அழுத்தத்தால் தான் நாம் UPI-க்கு கட்டணம் வசூலிக்க இருக்கிறோம் என்றால், அதைவிட ஒரு கேவலமான விஷயம் வேறு எதுவும் இல்லை.

கடைசியாக,

ஏற்கனவே அரசாங்கம் நம்மிடம் பல வரிகளை வசூலித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. வங்கிகளும் நம்மிடம் மறைமுகமாகவோ, நேரடியாகவோ பல கட்டணங்களை வசூலித்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆகவே இந்த UPI செலவினை தொடர்ந்து அரசாங்கமே செய்ய வேண்டும். மக்கள் மீதும், வணிகர்கள் மீதும் திணிக்கக் கூடாது.

எப்படி ராணுவத்துக்கு செலவு செய்வது ஒரு நாட்டிற்கு முக்கியமோ, அதேபோல் அந்த நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக டிஜிட்டல் public infrastructure-க்கும் அரசு செலவு செய்வது முக்கியமே.

அதுதான் நியாயமான டிஜிட்டல் இந்தியா.

 

மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த எம்.எல்.ஏ, ராஜினாமா, இடைத்தேர்தல் — செலவு யாருடையது?

 தமிழ்நாட்டில் மதுராந்தகம் (தனி), தாராபுரம் (தனி) ஆகிய இரண்டு சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகளுக்கு அக்டோபர் 6-ஆம் தேதி இடைத்தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. இந்த இரண்டு தொகுதிகளிலும் தமிழக வெற்றிக் கழகம் சார்பில் மரகதம் குமரவேல் மற்றும் சத்யபாமா ஆகியோர் போட்டியிடுகின்றனர். இருவரும் ஏற்கெனவே அதிமுக சார்பில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள். பின்னர் தங்களது எம்.எல்.ஏ. பதவியை ராஜினாமா செய்து தவெகவில் இணைந்துள்ளனர். தற்போது அதே தொகுதிகளில் தவெக வேட்பாளர்களாக மீண்டும் களமிறங்கியுள்ளனர்.

இடைத்தேர்தல் என்பது வாக்குச்சாவடியில் ஒரு நாள் நடக்கும் வாக்குப்பதிவுக்கான நாடகம் மட்டுமல்ல. அதன் பின்னால் ஒரு மிகப்பெரிய அரசு இயந்திரம் இயங்குகிறது. ஆயிரக்கணக்கான அரசு ஊழியர்கள் தேர்தல் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள். காவல்துறை முழுமையாக தேர்தல் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறது. வாக்குச்சாவடிகள் தயார் செய்யப்படுகின்றன. மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்படுகின்றன. அரசு வாகனங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

2026 சட்டப்பேரவை பொதுத்தேர்தலுக்காக தமிழக அரசு ரூ.1,302 கோடியை தேர்தல் செலவுக்காக ஒதுக்கியிருந்தது. தமிழ்நாட்டில் மொத்தம் 234 சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகள். இந்தத் தொகையை 234 தொகுதிகளால் வகுத்துப் பார்த்தால், ஒரு தொகுதிக்கான சராசரி தேர்தல் நிர்வாகச் செலவு சுமார்: ₹5.56 கோடி!

இந்தக் கணக்கை தினமணி தனது மே 27, 2026 செய்தியில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இப்போது மதுராந்தகம் மற்றும் தாராபுரம் ஆகிய இரண்டு தொகுதிகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ₹5.5 கோடி × 2 = சுமார் ₹11 கோடி. இது தொடக்கமே. இன்னும் இது போல் 6 தொகுதிகளுக்கு மேல் (இந்த எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகமாகலாம்) இடைத்தேர்தல் நடக்க இருக்கிறது. ஆக மொத்தம் ₹5.5 கோடி × 8 = சுமார் ₹44 கோடி.

இது ஒரு தோராயமான கணக்கு. ஆனால் அந்த ₹44 கோடி யாருடையது? ஒரு கட்சியினுடையதா? ஒரு வேட்பாளருடையதா? ஒரு தலைவருடையதா? இல்லை. அது மக்களின் வரிப் பணம். இந்தக் கணக்கில் தனி வாக்காளர்களுக்கு ஏற்படும் செலவுக் கணக்கு காட்டப்படவில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு வாக்காளர் தனது ஒரு ஓட்டினைப் பதிவு செய்ய சென்னை அல்லது வேறு ஊரிலிருந்து தனது சொந்தத் தொகுதிக்கு வந்து இருக்கலாம். இதற்கான பயணச் செலவு, பயண நேரம் அனைத்தையும் நாம் சேர்க்க வேண்டும்.

மீண்டும் நடக்க போகும் கட்சிப் பொதுக்கூட்டங்கள், பிரச்சார ஊர்வலங்கள், ஒலிபெருக்கிகள், போக்குவரத்து மாற்றங்கள், கட்சித் தொண்டர்களின் வருகை, ஊடகங்களின் கவனம், சமூக வலைதளப் போர்கள், இதன் காரணமாக வாக்காளர்களுக்கு ஏற்படும் மனச்சுமை ஆகியவற்றையும் நாம் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஜனநாயகத்தில் தேர்தல் என்பது மக்களின் மிகப்பெரிய உரிமை. அது சுமையாக மாறக் கூடாது. ஒரு வாக்காளர் வாக்குச்சாவடிக்குச் செல்வதால், அவருடைய வேலை நேரம் பாதிக்கப்படலாம், வியாபாரம் பாதிக்கப்படலாம், விவசாயப் பணிகள் பாதிக்கப்படலாம். மேலும் முதியவர்களும் இதனால் பாதிப்பு அதிகம். அதனால்தான் ஒரு இடைத்தேர்தலின் செலவை வெறும் அரசின் கணக்கில் மட்டும் பார்க்கக் கூடாது.

ஒரு எம்.எல்.ஏ. இயற்கையான காரணத்தால் உயிரிழந்தாலோ, அல்லது நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் காரணமாக பதவி பறிக்கப்பட்டாலோ, அவருடைய பதவி காலியாகிறது. அப்போது இடைத்தேர்தல் நடத்த வேண்டியது ஜனநாயகத்தின் தவிர்க்க முடியாத நடைமுறை. அதை யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது.

ஆனால்...

ஒரு எம்.எல்.ஏ. தன்னுடைய அரசியல் எதிர்காலத்திற்காக பதவியை ராஜினாமா செய்து, வேறு கட்சியில் இணைந்து, அதே தொகுதியில் மீண்டும் வேட்பாளராக நிற்பது? இதுதான் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். ராஜினாமா செய்யும் உரிமை சட்டத்தில் இருக்கலாம். ஆனால், அந்த உரிமையைப் பயன்படுத்துவதால் ஏற்படும் பொதுச் செலவுக்கு அரசியல் பொறுப்பு வேண்டாமா?

இந்தக் கேள்வியை தவெகவை மட்டும் பார்த்துக் கேட்க வேண்டியதில்லை. நாளை வேறு கட்சியைச் சேர்ந்த எம்.எல்.ஏ. இதே செயலைச் செய்தாலும் இதே கேள்விதான் எழ வேண்டும். எனவே சட்டத்தில் மாற்றம் குறித்து விவாதிக்க வேண்டிய நேரம் இது. இதற்கு ஒரு சட்டரீதியான தீர்வு தேவை.

மீண்டும் சொல்வோம் "ஜனநாயகத்தில் தேர்தல் என்பது மக்களின் மிகப்பெரிய உரிமை. அது சுமையாக மாறக் கூடாது."