நான் பல வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு IT கம்பெனியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, அங்கு HRA allowance என்ற ஒரு நடைமுறை இருந்தது. அதாவது, வாடகை வீட்டில் வசிப்பவர்கள், அவர்களுடைய சம்பளத்துக்குத் தகுந்தாற்போல் HRA-வை Claim செய்து பெற்றுக்கொள்ளலாம்.
ஒரே வீட்டில் நாங்கள் ஐந்து நண்பர்கள் ஒன்றாகத் தங்கி இருந்தாலும், ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பெயரில் HRA-வை Claim செய்து வாங்கிக்கொள்வோம். எங்கள் அலுவலகத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைவருமே அதைத்தான் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அப்படி செய்பவர்களின் எண்ணம், வேலை பார்க்கும் கம்பெனியை ஏமாற்ற வேண்டும் என்பதல்ல; “நமக்கு வர வேண்டிய பணம்தானே, அதையே விடுவானே” என்பதுதான்.
என்னைப் பொறுத்தவரை Scholarship-ம் இதுபோன்றதே.
ஒரு மாணவருக்கு கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிக்காக வருடத்திற்கு ₹35 லட்சம் Scholarship வழங்கப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், அவருடைய நேரடியான வருடச் செலவு ₹10 லட்சம் மட்டுமே.
அப்போது அந்த மாணவர்,
“எனக்குத் தேவையானது ₹10 லட்சம் மட்டும்தான். மீதமுள்ள தொகை வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிடுவாரா?
அல்லது,
“எனக்காக ₹35 லட்சம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, எனது கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிக்குத் தேவையான வகையில் இந்த ஆதரவை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்” என்று நினைப்பாரா?
இங்கேதான் Scholarship-ன் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
Scholarship என்பது ஒரு மாணவரின் கணக்கில் வரவு வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் அரசு கண்காணித்து, அதை எப்படிச் செலவு செய்ய வேண்டும் என்று கட்டுப்படுத்துவதற்காக வழங்கப்படுவது அல்ல. ஒரு மாணவர் தனது கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எந்தவிதமான இடையூறும் இல்லாமல் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளத் தேவையான ஆதரவை வழங்குவதுதான் அதன் அடிப்படை நோக்கம்.
ஒரு மாணவரின் கல்விச் செலவு என்பது கல்லூரிக் கட்டணம் அல்லது ஆராய்ச்சிக்கான உபகரணங்கள் மட்டுமல்ல. தங்குமிடம், பயணம், புத்தகங்கள், மென்பொருட்கள், ஆய்வுக்கான பல்வேறு தேவைகள், மாநாடுகளில் கலந்துகொள்வது, எதிர்பாராத கல்விச் செலவுகள் எனப் பல விஷயங்கள் இருக்கலாம்.
இவற்றில் ஒவ்வொன்றுக்கும் முன்கூட்டியே ஒரு ரசீது இருக்கும் என்றும், ஒவ்வொரு செலவையும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் கொண்டு வந்து அளவிட முடியும் என்றும் எதிர்பார்ப்பது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லாத ஒன்று.
இது தவிர, Scholarship பணத்தில் ஒருவர் எப்படி Apple Mac வாங்கலாம், எப்படி Nike shoe வாங்கலாம் என்பதெல்லாம் தேவையில்லாத கேள்வி. மாணவனுக்கு ஆராய்ச்சிக்காக அது தேவைப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவன் சொந்த விருப்பத்துக்காக வாங்கியிருக்கலாம்.
ஒரு டீ குடிக்கப் போகிறான். அங்கு ₹20-க்கு டீ கிடைக்கிறது. பக்கத்து கடையில் ₹5-க்கு டீ கிடைக்கிறது; ஆனால் அது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது. ஆகவே, அவன் ₹20-க்கு டீ குடிக்கிறான்.
இப்போது அவனைப் பார்த்து, “நீ எப்படி Scholarship பணத்தில் ₹20-க்கு டீ குடிக்கலாம்?” என்று கேட்பது அயோக்கியத்தனமானது. இந்த Scholarship scheme எதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதோ, அதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறானது.
“₹5-க்கு டீ கிடைக்கும்போது ₹20-க்கு ஏன் குடித்தாய்?”
என்று கேட்க ஆரம்பித்தால், அடுத்த கட்டத்தில்,
“பஸ்ஸில் போகலாம். ஏன் Train?”
“Train-ல் போகலாம். ஏன் Flight?”
என்று கேள்விகள் தொடர்ந்து கொண்டே போகும்.
கடைசியில்,
“பல்கலைக்கழகத்துக்கு நடந்து போயிருக்கலாமே!”
என்று சொன்னாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.
ஒரு மாணவர் செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், அவர் உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட ரசீதுடன் கணக்குக் காட்ட வேண்டிய பணமாக மட்டுமே பார்க்கப்பட வேண்டுமா என்பதுதான் இங்கே கேள்வி.
Scholarship என்பது வெறும் செலவுகளுக்கான reimbursement அல்ல. அது ஒரு மாணவரின் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி தடையின்றி தொடர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் வழங்கப்படும் ஆதரவு.
அந்த ஆதரவு, அவன் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் எப்படி செலவு செய்தான் என்பதைக் கண்காணிப்பதில் மட்டும் முடிந்துவிடாமல், அந்த ஆதரவு அவனை எவ்வளவு தூரம் முன்னேறச் செய்தது என்பதிலும் அளவிடப்பட வேண்டும்.
ஒரு உண்மையான Scholarship-க்கு கொடுக்கப்படும் மதிப்பு, மாணவன் எவ்வளவு ரசீது கொடுத்தான் என்பதில் இல்லை; அந்த Scholarship அவனுடைய கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எவ்வளவு தடையின்றி முன்னெடுக்க உதவியது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
இறுதியில், ஒரு மாணவனிடம்,
“₹35 லட்சத்தில் எவ்வளவு செலவு செய்தாய்?”
என்பதைவிட,
“அந்த ₹35 லட்சம் உன் கல்வியையும் ஆராய்ச்சியையும் எவ்வளவு தூரம் முன்னேற்றியது?”
என்று கேட்பதுதான் Scholarship-ன் உண்மையான நோக்கத்திற்கு நெருக்கமான கேள்வியாக இருக்கும்.
