படித்ததில் பிடித்தது

இந்த மாத உயிர்மையில் மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதைகளைப் படித்தீர்களா??. முக்கியமாக "புத்தகம் எரிப்பதன் பலன்கள்" மற்றும் "மூக்குத்தி அணிந்த பெண்கள்". இரண்டுமே மிகவும் அற்புதமான கவிதைகள். மனுஷ்ய புத்திரனால் மட்டுமே எழுதக் கூடிய கவிதைகள்.

அந்த கவிதைளை இங்கு பதிவிட ஆசை, ஆனால் கைவசம் தற்பொழுது புத்தகம் இல்லை. புத்தகம் இருந்த சமயம் கணினி இல்லை. ஒருவேளை இரண்டு இருந்திருந்தால், இணையம் இருந்திருக்காது. அடுத்த முறை கண்டிப்பாக அந்த கவிதைகளை இங்கு பதிவிடுகிறேன்.

"படித்ததில் பிடித்தது" எனற தலைப்பில் எழுத ஆரம்பித்தால், மனுஷ்ய புத்திரனின் எல்லா கவிதைகளையுமே இங்கு பதிவிட வேண்டும். அதே இந்த மாத உயிர்மை புத்தத்தில் "சேனல் 4" என்ற தலைப்பில் ஒர் கவிதை எழுதியுள்ளார், இரண்டு பக்கம் மேல் செல்லும் கவிதை அது. சேனல் 4 தற்பொழுது வெளியிட்ட ஈழத்தமிழர்கள் வீடியோ சம்மந்தப்பட்ட கவிதை, கண்டிப்பாக அந்த கவிதைக்கு பாராட்டுகள் குவியும் என்பது உறுதி.

உங்களுக்கு "மூக்குத்தி அணிந்த பெண்கள்" கவிதையைப் பிடிக்க, முக்கியமாக ஒரு விசயம் நடந்திருக்க வேண்டும். அது "மூக்குத்தி அணிந்த பெண்" யாராவது உங்களை பாதித்திருக்க வேண்டும். கண்டிப்பாக அது காதலியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. எனக்கு இன்னும் நியாபகம் இருக்கிறது, எனது சிறுவயதில் எங்க எதிர்வீட்டு அக்கா முதல் முறையாக மூக்குத்தி அணிந்தக்கொண்டு "எப்படி'டா இருக்கு" என்று என்னிடம் கேட்ட சம்பவம்.

அதே போல் "புத்தகம் எரிப்பதன் பலன்கள்" கவிதைக்கு, "புத்தகம் படிப்பதன் மூலம் எனக்கு தெளிவு பிறக்கிறது, எனக்கு உலகம் தெரிகிறது" என்று மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு அலையாமல், "புத்தகம் படிப்பதால் அடையும் மனதளவு மாற்றங்கள்ப் பற்றி நீங்கள் சிந்தித்திருக்க வேண்டும்". 

"எதற்க்காக புத்தகங்களைப் படிக்க தொடங்கினோம்" என்று எப்பொழுதாவது மனதளவில் நீங்கள் வருத்தப்பட்டு இருந்தால், "புத்தகம் எரிப்பதன் பலன்கள்" கவிதை கண்டிப்பாக உங்களைப் பற்றிய கவிதை.

இதற்க்குமேல் இந்த கவிதைகள்ப் பற்றி விமர்சிக்க விரும்பவில்லை. கவிதைகளை நாமே படித்து அனுபவித்து புரிந்துக்கொள்ள வேண்டுமே தவிர மற்றவர்கள் சொல்லியல்ல, என்று நம்புகிறவன் நான்.

புத்தகம் படிப்பதால் அடையும் மனதளவு மாற்றங்கள் பற்றி, நானும் எழுதி ஒரு பதிவை தயார் செய்து வைத்திருந்தேன். இனி அந்த பதிவு தேவையில்லை. ஒரு கவிதையின் மூலம் அதை மிகவும் தெளிவாக சொல்ல முடியும் போது, எதற்க்கு தேவையில்லாமல் அவ்வளவு பெரிய யாருக்கும் புரியாத பதிவு. சரிதானே..

வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பிறப்பைப் பற்றி சில குறிப்புகள்

வார்த்தைகளோடு அலைபவன்

2.வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பிறப்பைப் பற்றி சில குறிப்புகள்

வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பிறந்த நாட்டில், ஒரு வருடத்திற்குப் பதினான்கு மாதங்கள் இருந்தன. அந்தந்த மாதங்களில் பூக்கும் பூக்களைக் கொண்டே அந்த மாதங்களை அழைத்தனர். ஒவ்வொரு மாதமும் நாற்பத்து நான்கு நாட்களைக் கொண்டிருந்தது. வார்த்தைகளோடு அலைபவனின் பிறப்பு, செம்பருத்தி மாதத்தின் நாற்பத்தி இரண்டாம் தேதி நடந்தது. அந்த நாட்டில், செம்பருத்தி அறுபது வருடங்களுக்கு ஒருமுறையே பூக்கும் பூ என்பதால், அந்த மாதத்தில் பிறந்தவர்களைப் பார்ப்பது அரிது. செம்பருத்தி மாதத்தில் பிறந்த அனைவருமே ஏதாவது ஒரு துறையில் வல்லுநர்களாக இருந்தனர். கனவுகளை உருவாக்குபவன், கணநேரத்தில் பொருள்களை மறையச் செய்பவன், தண்ணீரின் சூத்திரத்தை முதலில் கண்டுபிடித்தவன், மலைகளை ஒரே கையில் தூக்கிச் சுமப்பவன் இப்படிப் பலரும் பிறந்தது செம்பருத்தி மாதத்தில்தான்.

வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பிறந்த அதே நாளில் சுமார் அறுபது வருடங்களுக்கு முன்னால், ஒருவரின் தலையணையை வைத்தே அவர்களின் எதிர்காலத்தைச் சொல்பவன் ஒருவன் இறந்துபோனான். அவன் இறந்த பின்னால் எதிர்காலத்தை யாராலும் சரியாகக் கணிக்க முடியவில்லை. எதிர்காலத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாமல் மக்கள் மிகவும் கவலைகொண்டனர். எதிர்காலத்தை அறிந்துகொள்வதற்காக மக்களும் பல வழிகளைக் கையாண்டனர்.

நட்சத்திரங்களைப் பார்ப்பது, தாயத்தை உருட்டுவது, கிளிகளைக் கூண்டில் அடைத்து ஓவியங்களில் ஒன்றை எடுக்கச் செய்வது என இப்படி எத்தனையோ வழிகளின் மூலம் எதிர்காலத்தை யூகித்தனர். ஆனால், அவர்களின் யூகங்கள் அனைத்தும் பொய்யாகின. எதிர்காலத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாத மக்கள், மிகவும் விரக்தியில் இருந்தனர். செம்பருத்தி மாதம் நாற்பத்தி இரண்டாம் தேதி ஒருவன் பிறந்துள்ளான் என்ற செய்தி அறிந்த மக்கள், கண்டிப்பாக அவன் எதிர்காலத்தை யூகித்துச் சொல்லக்கூடியவன் என்று நம்பினர்.

வார்த்தைகளோடு அலைபவன், அவனது மூன்றாவது வயதில் தனது முதல் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினான். அதன் பின்னர் மக்களுக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, "இவன் எதிர்காலத்தை யூகித்துச் சொல்லக்கூடியவன்" என்ற நம்பிக்கை குறையத் தொடங்கியது. இருந்தாலும், "கதைகள் மூலம் இவன் எதிர்காலத்தைக் குறிப்பாக உணர்த்துகிறான்" என்று இன்னும் சிலர் நம்பிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

வார்த்தைகளோடு அலைபவனின் கதைகளையும், அவனைப் பற்றிய தொகுப்புகளையும் வைத்திருக்கும் லில்லி மாதத்தில் பிறந்த ஒருவன், வார்த்தைகளோடு அலைபவனின் பிறப்பைப் பற்றி அவனுடைய குறிப்புப் புத்தகத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதியுள்ளான்:

"அவனின் பிறப்பைப் பற்றி நமக்கு எதுவும் சரியாகத் தெரியாத நிலையில், மற்றவர்கள் சொல்லும் கதைகளை வைத்து இப்படி ஒரு முடிவுக்கு நாம் வர நேரிடுகிறது. அதன்படி, வார்த்தைகளோடு அலைபவன் செம்பருத்தி மாதம் நாற்பத்தி இரண்டாம் தேதி பிறந்துள்ளான். இன்னும் சரியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், நம் கிரகத்திலிருந்து சுமார் 1988 ஒளி ஆண்டுகள் தூரத்தில் இருக்கும் மனிதர்கள் வாழும் ஒரு கிரகத்தில் 'மீட்பர்' மறைந்து 1956 ஆண்டுகள் கழித்து வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பிறந்துள்ளான். தண்ணீரின் சூத்திரத்தைக் கண்டுபிடித்தவன் சமீபத்தில் உருவாக்கிய சூத்திரத்தை வைத்துப் பார்க்கும்போது, நமது கிரகத்திலிருந்து அந்தப் புதிய கிரகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் 1988 ஒளி ஆண்டுகள் நாம் பின்னோக்கிப் போக வேண்டும். அப்படிச் சென்றால் மீட்பரைச் சிலுவையில் அறைந்த நாளுக்குச் சென்றுவிடலாம். மீட்பர் 32 ஆண்டுகள் உயிரோடு வாழ்ந்தார். ஆகவே, நாம் இன்னும் 32 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்றால், அவரின் பிறந்த வருடத்திற்குச் சென்றுவிடலாம். அன்றுதான் நமது கிரகத்தில் வார்த்தைகளோடு அலைபவனும் பிறந்துள்ளான்."

லில்லி மாதத்தில் பிறந்தவன் எழுதிய குறிப்புகளைப் படித்த பலர், "அவன் தன்னுடைய அறிவுத்திறனையும், தான் எல்லாம் தெரிந்தவன் என்பதையும் காட்டுவதற்காகவே இந்தக் குறிப்பை எழுதியுள்ளான்" என்று புகார் கூறினர். ஆனால், வார்த்தைகளோடு அலைபவன் பற்றி முழுமையாக அறிந்தவர்கள் வேறு யாரும் இல்லாததால், லில்லி மாதத்தில் பிறந்தவன் எழுதிய குறிப்புகளையே நாம் நம்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

குப்பை

எனது அறையில் குப்பைகள் அதிகரித்துவிட்டன,
எதற்காகக் குப்பையை வெளியேற்ற வேண்டும்,
நான்தான் வெளியேறிருக்க வேண்டும்,
எப்பொழுதோ.

வார்த்தைகளோடு அலைபவன்

பல யுகங்களுக்கு முன்னால், ஊர் ஊராகச் சென்று கதை சொல்லும் ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் புகழ் நாடு முழுவதும் பரவியிருந்தது. அவன் எப்பொழுதும் வார்த்தைகளை மூட்டையில் கட்டி, அவன் செல்லும் ஊர்களுக்கெல்லாம் எடுத்துச் செல்வான். அவன் எந்தக் கதையையும் திட்டமிட்டுச் சொல்வதில்லை; மூட்டையைப் பிரித்து, அதில் கிடைக்கும் முதல் வார்த்தையிலிருந்து கதை சொல்லத் தொடங்குவான். அவன் ஊரில் நுழைந்தவுடனேயே கதைகள் சொல்ல ஆரம்பிப்பதில்லை. முதலில், அந்த ஊர் முழுவதையும் சுற்றிப் பார்ப்பான்; பின்னர் அந்த ஊர் மக்களைக் கூர்ந்து கவனித்து, அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைத் தெரிந்துகொள்வான். ஒரு வார்த்தை கூட யாரிடமும் பேச மாட்டான். ஊரில் உள்ள அனைவரும் அவன் எப்பொழுது கதை சொல்லத் தொடங்குவான் என்று ஆவலுடன் எதிர்பார்ப்பார்கள். அதன் பின்னர்தான் கதை சொல்லத் தொடங்குவான்.

​அவன் எந்த நேரத்திலும் கதை சொல்லத் தொடங்குவான் என்பதை ஊர் மக்களும் அறிந்தே இருந்தார்கள். எனவே, அவனை இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் ஊர் மக்கள் கண்காணித்துக்கொண்டே இருந்தனர். சில ஊர்களில், ஒரு மாதம் வரைகூடக் கதை சொல்லாமல் ஊரைச் சுற்றி இருக்கிறான்; ஆனால் அதற்காக ஊர்மக்கள் யாரும் அவனைக் குற்றம் சொல்வதில்லை.

​ஊர்மக்கள் வீட்டுக்கு ஒருவர் வீதம் தினமும் அவனைக் கண்காணிப்பார்கள். கண்காணிப்பாளன் தயாராக எப்பொழுதும் கையில் ஒரு மணியை வைத்திருந்தான். அவன் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தவுடனேயே கண்காணிப்பாளன் அந்த மணியை அடித்து, ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரிவித்துவிடுவான். சில நிமிடங்களிலேயே அந்த இடம் மக்கள் வெள்ளத்தில் மூழ்கிவிடும். தான் வைத்திருக்கும் மூட்டையிலிருந்து ஒவ்வொரு வார்த்தையாகக் கோர்த்து, கதையைச் சொல்லிக்கொண்டே போவான். சில கதைகள் இரண்டு நாள் வரை போகும்; சில கதைகள் ஒரு மணி நேரத்தில் முடிந்துவிடும். அவன் சொல்லும் கதைகளில் நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்று யாரும் கிடையாது; "நல்லவன், கெட்டவனை" பார்வையாளன்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

​கதை சொல்லி முடித்த அடுத்த நொடியே, அவன் தான் உபயோகப்படுத்திய எல்லா வார்த்தைகளையும் மீண்டும் மூட்டை கட்டி, அந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டுவிடுவான். அவன் அடுத்து எந்த ஊருக்குப் போகிறான் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவன் போய் ஆறு மாதங்கள் ஆன பின்பும், அந்த ஊரில் அவன் சொன்ன கதையைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.

​அவன் சொந்த ஊர், அவனுடைய குடும்பம் இதைப் பற்றி யாருக்குமே தெளிவாகத் தெரியாது. ஆனால், அவனைப் பற்றிச் சில மர்மமான கதைகள் மக்களிடையே பரவியிருந்தன. அவனுடைய அப்பா வடக்குப் பகுதியில் உள்ள ஊரின் பெரிய செல்வந்தர். அவருடைய நண்பன் ஒருவனால் வஞ்சிக்கப்பட்டு, தனது செல்வங்கள் முழுவதையும் இழந்துவிட்டார். கடைசியாக அவரிடம் மிஞ்சியது வார்த்தைகள்தான். தன் மகனுக்குத் தன்னால் எந்தவொரு சொத்தையும் தர முடியவில்லையே என்று வருத்தப்பட்ட அவர், தன்னிடம் கடைசியாக மிஞ்சிய வார்த்தைகளையெல்லாம் ஒரு மூட்டையில் கட்டி, அதைத் தனது மகனுக்குத் தந்துவிட்டு இறந்துவிட்டார். அன்று முதல் இவன் வார்த்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு ஊர் ஊராகச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்.

​அவன் இதுவரை எந்தவொரு வார்த்தையையும் தொலைத்தது இல்லை. அதே போல், இதுவரை எந்தவொரு வார்த்தையையும் புதிதாக அந்த மூட்டையில் சேர்த்ததும் இல்லை. அவனுடைய எல்லாக் கதைகளிலும் அதே வார்த்தைகள்தான் மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருந்தன. வார்த்தைகள்தான் மீண்டும் மீண்டும் வருமே தவிர, அவனுடைய கதைகளெல்லாம் வித்தியாசமாகவே இருக்கும். ஒருமுறை சொன்ன கதையை மீண்டும் அவன் சொல்வதில்லை.

​அப்படி அவன் சொன்ன பல கதைகள் இன்னும் எங்கள் ஊரில் பிரபலம். முடிந்தால் உங்களுக்கு அவற்றைச் சொல்கிறேன்.

ஆரண்ய காண்டம் - A must Watch Movie

நாமதான் சினிமா பைத்தியம் முதல் நாளே திரைப்படத்தை பார்க்கிறோம் என்றால், நமக்கு முன்னாலேயே சிலர் திரைப்படத்தை பார்த்துவிடுகிறார்கள். அப்படிதான் "ஆரண்ய காண்டம்" திரைப்படத்தை ஒருநாள் முன்னாலேயே பிரிவியூ  ஷோவில் பார்த்துவிட்டு நண்பன் என்னிடம் சொன்னது "தமிழில் முதல் முறையாக ஒரு neo-noir வகை  திரைப்படம்" என்று. 

இந்த neo-nair என்ற வார்த்தையையே இப்பொழுதுதான் கேள்விப்படுகிறேன். அவனிடமே neo-nair என்றால் என்னவென்று விளக்கம் கேட்டததற்க்கு, "ஒருவகையான Thriller Movie" என்று சொல்லிமுடித்து விட்டான்.  அவன் எப்பொழுதுமே இப்படிதான். ஒன்று யாருக்குமே புரியாத வார்த்தையில் பேசுவான் அல்லது எப்படி சொன்னால் ஒருவனுக்கு ஒரே வார்த்தையில் புரியுமோ, அப்படி சொல்லி முடித்துவிடுவான். நானும் விக்கிபீடியாவில் neo-nair பற்றி படித்து பார்த்தேன். பக்கம் பக்கமாக போட்டு இருந்தார்கள்.

neo-nair என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் அறிவதற்க்காகவே "ஆரண்ய காண்டம்"  திரைப்படத்தை பார்க்கப் போனேன். தமிழில் ஒரு வித்தியாசமான திரைப்படத்தை  பார்க்க  போகிறோம் என்பதை  அப்பொழுது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.  திரைப்படத்தின் ஆரமபத்தில் வரும் வாக்கியங்கள்

"எது தர்மம்?"


"எது தேவையோ, அதுவே தர்மம்"

இதுதான் திரைப்படத்தின் கதையும் கூட. கேங்ஸ்டர் வாழ்க்கையின் ஒருநாள்தான் கதையின் கரு. வானம் திரைப்படம் போலவே  நான்கு விதமான கதைகள், ஆனால், இங்கு அந்த நான்கு கதைகளும் திரைப்படத்தின் முடிவில் ஒன்று சேரவில்லை. நான்கு கதைகளும் படத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒன்றோடு ஒன்று பின்னப்படுகிறது.


படத்தை  இயக்கி இருப்பவர் புதுமுக இயக்குநர் "தியாகராஜன் குமாராஜா". படத்தில் எங்கேயுமே பார்வையாளர்களின் சட்டையை  பிடித்து “நீ  கண்டிப்பாக சிரிக்க வேண்டும், நீ கண்டிப்பாக இந்த காட்சிக்கு அழ வேண்டும்” என்று கட்டாயப்படுத்தவில்லை. அதைப்போல் திரைப்படத்தின் பின்னனி இசையும் அற்புதமாக உள்ளது. சிலர் வழக்கம்போ, யுவன் இந்த இசையை இந்த மொழியிலிருந்து காப்பியடித்து விட்டார் என்று சாட்சியுடன் சொல்லலாம், அது அவர்களின் பிரச்சனை.


திரைப்படத்தின் எல்லா  கதாபாத்திரமும் அற்புதமாக தேர்வு செய்யப்பட்டு உள்ளது.
 

கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம். தமிழ் சினிமாவை  உலகளவில் எடுத்து செல்ல "அழகர்சாமியின் குதிரை"  போன்ற திரைப்படங்களால் மட்டுமே முடியாது. அதற்க்கு கண்டிப்பாக "ஆரண்ய காண்டம்" போன்ற ஸ்டைலான திரைப்படங்களின் உதவியும் தேவை.


இந்த திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு இப்பொழுது டைப் செய்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் கூட neo-nair என்ற வார்த்தையைப் பற்றி குழப்பம்  இருந்துக்கொண்டேயிருக்கிறது.

பின்லாடன் கொல்லப்பட்டார்

பின்லாடன் கொல்லப்பட்டார். இது நடந்து ஒரு மாதம் மேல் ஆகப்போகிறது. அப்பொழுதே எழுதவேண்டியது, நாளை நாளை என்று தள்ளிப்போய், கடைசியாக இன்றுதான் ஒரு விடிவுகிடைக்கிறது. சிலர், எப்பொழுதோ இறந்ததாக சொல்லப்படும் காந்தியைப் பற்றி எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது,  போன  மாதம் இறந்த பின்லாடன் பற்றி எழுதலாம், தவறே இல்லை.

பின்லாடன் கொல்லப்பட்டு, அவரின் உடல் கடலில் தூக்கிப் போடப்பட்டது. இதை  நம்பலாமா?? வேண்டாமா??. நம்பிதான் ஆகவேண்டும், எனென்றால், இதைச் சொல்வது அமெரிக்கா. சதாமை  உயிரோடு  பிடித்த அமெரிக்காவால்,  ஏன், பின்லாடனை  உயிரோடு பிடிக்க முடியவில்லை??. ஒருவேளை  பின்லாடனை எப்பொழுதோ கொன்றுவிட்டு, பாகிஸ்தான் மீது பழி போடுவதற்க்கு அமெரிக்கா நடத்து நாடகமாக கூட இது இருக்கலாம.

இன்னும் கொஞ்ச நாள் சென்றிருந்தால் அவரே இறந்திருப்பார். கடைசி காலத்தில் அவரை  கொன்று நல்ல பெயரை  தேடிக்கொள்கிறது அமெரிக்கா அரசு. பின்லாடனை கொன்றதால் இப்பொழுது தீவிரவாதம் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதா?? உலகம் முழுவதும் நடக்கும் எல்லா குண்டு வெடிப்புக்கும் பின்லாடன் மட்டும்தான் பொருப்பா?? அப்படிப்பட்ட பிம்பத்தைதான் இப்பொழுது அமெரிக்கா அரசு கொண்டுவர முயற்சிக்கிறது. இரண்டாம் உலகம் போருக்கு எல்லா காரணமும் இந்த ஹிட்லர்தான் என்று சொல்லி எல்லா உலக நாடுகளும் தப்பித்தது போல் உள்ளது இது.

இந்த கட்டுரை  எழுதுவதற்க்கு காரணம் பின்லாடனை கொன்றதால் அல்ல. அது நடந்த இடத்தால். பாகிஸ்தான் மீது போர் தொடுக்க நல்ல சந்தர்ப்பம அமெரிக்காவுக்கு கிடைத்திருக்கிறது, பின்லாடன் பாகிஸ்தானில் வாழ்ந்தார், இந்த ஒரு காரணமே அமெரிக்காவுக்கு போதும் உலக நாடுகளை  நம்ப  வைப்பதற்க்கு. என்ன கொடுமை என்றால், எந்த உலக நாடுமே இதை எதிர்க்கவில்லை.

ஒரு தீவிரவாதி ஒரு நாட்டில் இருந்தால், அந்த நாட்டின் மீதே போர் எடுக்க வேண்டுமா?? ஆம் ஏனெனில்,  முதலில் அமெரிக்கா தன் மீதே குண்டுகளை  வீசிக்கொள்ள வேண்டும். அங்குதான் அமைதிக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற  உலகின் மிக பெரிய தீவிரவாதி ஒருவனும்,  அவனுடைய சகாக்கள் பலரும் வாழ்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 

பாகிஸ்தானின் உளவு அமைப்பு மீது தடை விதிக்க வேண்டுமாம். அடப்பாவிங்களா, மற்ற நாட்டின் அரசியலில் மறைமுகமாக மூக்கை  நுழைப்பதாக வீக்கிலீக்ஸ் அம்பலப்படுத்திய அமெரிக்கா உளவுத்துறையை  என்ன செய்வது??

அமெரிக்கா  எப்பொழுது பாகிஸ்தான் மீது போர் தொடுக்கும் என்று பலரும் எதிர்ப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் என் நண்பர்கள் பலரும்  உண்டு. பாகிஸ்தான் மக்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் தோல்விக்கு பின் பாகிஸ்தான் கேப்டன் அப்ரிடி சொன்ன ஒரு வாக்கியம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது "I want to say sorry to my nation".

ஒரு குறுஞ்செய்தி

Keep the end very short otherwise memories will burn you
its true, i am burning by life.

மீண்டும் ஒருமுறை படித்துப் பார்த்தேன். சங்கரிடமிருந்து வந்த குறுஞ்செய்தி அது. சங்கர் எனக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்புவது மிகவும் அரிது. சொல்லப்போனால், அவன் யாருக்குமே  குறுஞ்செய்தி அனுப்புவதில்லை. "ஏன்டா, யாருக்கும் SMS அனுப்புவதில்லை" என்று கேட்டால், "அது உனக்கு சொன்னாலும் புரியாது" என்பான்.

தற்பொழுது மணி இரவு ஒன்று. இன்னொருமுறை அந்த குறுஞ்செய்தியைப் படித்துப் பார்த்தேன். இந்நேரத்தில், ஏன்? இதை அவன் நமக்கு அனுப்பவேண்டும். அந்த இரண்டு வரிகளில் உள்ள அர்த்தம் என்னை  ஏதோ செய்தது. அந்த கடைசி வரி "its true, i am burning by life", அங்கு "burning myself" என்றல்லவா வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இதுவும் நன்றாகதான் இருந்தது "burning by life".

எனக்கு சங்கரை  சின்ன வயதிலிருந்தே நன்றாக தெரியும். நானும் அவனும் ஆறாம் வகுப்பு முதல் பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை  ஒன்றாகப் படித்தோம். அவன் வீடு முதலில் மஞ்சக்கொல்லையில்தான் இருந்தது, அவன் அம்மா கிணற்றில் விழுந்து இறந்த பின், அவன் அப்பா அவனையும் அவன் தங்கையும் அழைத்துக்கொண்டு எங்கள் ஊரிலிருக்க்கும் புதியக் கடற்கரை சாலைக்கு வந்துவிட்டார்.

"Keep the end very short" என்று இவன் எதைச் சொல்கிறான்??. நம் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்கிறானா?? சங்கர் கவிதைகள் எழுத கூடியவன் அல்ல, தான் சொல்லவருவதை எப்பொழுதும் நேராகச் சொல்லியே பழக்கப்பட்டவன். எது சரி என்று படுகிறதோ அதை தைரியமாக செய்பவன். அவனால் எப்படி இதை  எழுதமுடிந்தது???..Opera Mini பிரவுசரை ஓபன் செய்து,  கூகுள் உதவியுடன் அந்த வாக்கியங்களைத்  தேடிப்பார்த்தேன். அந்த வாக்கியத்தை எங்கும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவனே எழுதியதுதான், அதில் எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லை.

அவனுக்கு நான் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன். "என்ன இது??" என்று. பத்து நிமிடங்கள் காத்திருந்தும் அவனிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. எனக்கு தெரியும் அவன் கண்டிப்பாகப் பதில் அனுப்பமாட்டான் என்று. அவன் பதில் அனுப்பியிருந்தால்தான் ஆச்சரியம். இதற்க்குமேலும் காத்திருப்பது முட்டாள்தனம் என்று கருதி,  அவனுக்கு போன் செய்தேன். கடைசி ரிங் அடித்து முடிக்கும்போதுதான் எடுத்தான். நன்றாக தூங்கியிருப்பான் போல்,  தூக்கக்கலக்கத்தில் பேசினான். "ஒண்ணுமில்லை, சும்மாதான் போன் செய்தேன், நாளை  போன் செய்கிறேன்" என்று சொல்லி போனை  வைத்துவிட்டேன்.

என்னால் அந்த குறுஞ்செய்தியிலிருந்து வெளிவர முடியவில்லை. "Otherwise Memories Will Burn You" அற்புதமான வரிகள், நினைவுகள்தான் நம்முடைய முதல் எதிரி,  நாம் எதை  மறக்க நினைக்கிறோமோ அவை மீண்டும் மீண்டும் நம் நினைவில் வந்துக்கொண்டேயிருக்கும். "நீ  எதை  மறக்க நினைக்கிறாய்??" என்று யாராவது என்னிடம் கேட்டால், நான் சொல்வேன் "எல்லாவற்றையும்". ஆம் எல்லாவற்றையும். நினைவுகள் இல்லை  என்றால் நமக்கு எந்த ஒரு கவலையும் இல்லை.

எதற்க்காக அவன் இந்த குறுஞ்செய்தியை எனக்கு அனுப்பவேண்டும். ஒரு சொல்லமுடியாத ஒரு துக்கம் அந்த இரண்டு வரிகள் இருக்கிறது. சென்ற  வாரம் நான் அவனை ஊரில் சந்தித்தப்போது கூட மிகவும் உற்சாகமாகதான் இருந்தான். "ஜெ, கருணாநிதி,  சீமான், சிதம்பரம், ராம், வெற்றிமாறன், பின்லேடன் மற்றும் எங்கள் பள்ளி நாட்கள்" என்று எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். 

கல்லூரியில் ஒரு பெண்ணை காதலித்ததாக சொல்வானே அவளை நினைத்து அனுப்பியிருப்பானா?? எப்பொழுதோ இறந்த அம்மாவை  நினைத்து அனுப்பினானா??.

ஒருவேளை  வேலையில் எதாவது பிரச்சனையா?? அதற்க்கு வாய்ப்பே இல்லை, அண்ணாமலை கல்லூரியில் வாத்தியார் வேலை. வாத்தியார் வேலையில் கூட பிரச்சனைகள் வருமா என்ன?? அதுவும் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில். பின் எதற்க்காக அந்த குறுஞ்செய்தியை எனக்கு அனுப்ப வேண்டும். சென்றமுறை நாங்கள் சந்தித்தப் போது, நாற்பது வருடங்கள் முன்னால் கருணாநிதிக்கு அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகம் டாக்டர் பட்டம் வழங்கியதாகவும், அதை  எதிர்த்த மாணவர்களில் ஒருவன் மர்மமான முறையில் இறந்ததாகவும் சொன்னான். அவன் அடுத்து சொன்னதுதான் என்னை தூக்கிப்போட்டது, "அந்த மாணவனின் அப்பாவே இறந்த மகனின் உடலைப்பார்த்து அது தன் மகன் இல்லை  என்று வாக்குமூலம் அளித்தார்" அவன் அந்த கடைசி வாக்கியத்தை  சொன்னபோது, அவன்  கண்கள் சிவப்பாகியிருந்தது. ஏற்கனவே ஆறு அடி உயரம் இருக்கும் அவன். தோள்களை தூக்கிக்கொண்டு இதை சொன்னப்போது எங்கள் ஊர் விஷ்வரூப விநாயகர் போல் காட்சியளித்தான்.

மீண்டும் படித்தேன்.

Keep the end very short otherwise memories will burn you
its true, i am burning by life.

ஒருவேளை  அவன் என்னைப்பற்றி எதாவது சொல்ல நினைக்கிறானா?? எனது கைகள் தானாகவே கொஞ்சம் நடுங்க தொடங்கியது. எனக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது. என்னுடைய பிரச்சனைகள் அவனுக்கு தெரியும் என்கிறானா?? அவனுக்கு ஆறாவது அறிவு மிகவும் அதிகம், யாரின் முகத்தை  பார்த்தே அவர்களின்  பிரச்சனை  அனைத்தையும் சொல்லிவிடுவான். என்னை ஊரில் பார்க்கும் போதெல்லாம் சொல்வான் "ஏன் மச்சி?டல்லாக இருக்கே??" "இல்லை ,இல்லை" என்று எத்தனை முறை சொன்னாலும் கேட்கமாட்டான். இதற்க்காகவே அவனை  பார்க்கும் போதெல்லாம் தேவையில்லாமல், இயல்பாக இருப்பது போல் நான் நடிக்க தொடங்கினேன்.

அவனிடம் சொல்லும் அளவுக்கு எந்த ஒரு பிரச்சனையும் எனக்கு இல்லை என்பதுதான் உண்மை. இந்த இரவில், தேவையில்லாமல் ஒரு குற்றவுணர்ச்சி மனதில்  ஓடத் தொடங்கியது. எப்பொழுது தூங்கினேன் என்றே தெரியவில்லை.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து ஊரில் நானும் சங்கரும் சந்தித்தபோது அந்த குறுஞ்செய்தியைப் பற்றி அவனிடம் கேட்க நான் மறந்துப்போனேன் அல்லது அப்படி நினைத்துக்கொண்டேன். அவன் எதற்காக அந்த குறுஞ்செய்தியை  எனக்கு அனுப்பினான் என்பது இன்னும் எனக்கு புதிராகவே உள்ளது.

படித்ததில் பிடித்தது

சமீபத்தில் Facebook'ல் மனுஷ்ய புத்திரன் எழுதியது...
*****************************************************

ஆசை முகம் மறந்து போச்சே -இதை
யாரிடம் சொல்வேனடி தோழி
நேசம் மறக்கவில்லை நெஞ்சம் - எனில்
நினைவு முகம் மறக்கலாமோ

பாரதியின் இந்த வரிகளைப் படிக்கும்போதெல்லாம் அவர் மனித மனதின் விசித்திரமான ஒரு இயல்பை எவ்வளவு நுட்பமாக சொல்கிறார் என்ற வியப்பு மேலிடுகிறது. நம் வாழ்கையில் சில நிமிடங்கள் பழகிய ஒருவரின் முகம் பிறகு எப்போதோ துல்லியமாக நினைவுக்கு வருகிறது. ஆனால் நம்மோடு பலவருடங்கள் நெருங்கி வாழ்ந்த ஒருவரின் முகத்தை சட்டெனெ நினைத்துக்கொண்டால் மூட்டமான காட்சிதான் மிஞ்சுகிறது. 2 ஆம் வகுப்பில் என்னோடு படித்த ஒரு பையனின் முகம் இவ்வளவு வருடங்களுக்கு பிறகும் நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால் எனது 20 ஆம் வயதில் இறந்துபோன அம்மாவின் முகத்தை எவ்வளவு நினைவுபடுத்திப் பார்த்தாலும் ஏதோ ஒரு சாயல்தான் மனதில் தோன்றுகிறதே தவிர அந்த முகத்தை மீட்க முடியவில்லை. ’நேசம் மறக்கவில்லை எனில் நினைவு முகம் மறக்கலாமோ? என்ற பாரதியின் கேள்வியில் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. நம் மனம் தீவிரமான அன்பையோ காதலையோ அடையும்போது மனித உடல் மறைந்து அது வேறொரு ரூபத்தில் நமக்குள் உருக்கொண்டு விடுகிறது. அதனால்தான் ஆசை முகம் நினைவுக்கு வர மறுக்கிறது. நினைவும் மறதியும்தான் நம் வாழ்க்கையின் மொத்த சாரமுமே இல்லையா?.

 

 http://www.facebook.com/notes/manushya-puthiran/%E0%AE%86%E0%AE%9A%E0%AF%88-%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%8D/10150191340656725

நீங்கள் அவனை கடவுள் என்பீர்கள் - III

நான்காவது சந்திப்பு

எனக்கும் கடவுளுக்குமான நான்காவது சந்திப்பு இன்று அதிகாலை சாந்தி காலனி சாலையில் நடந்தது. இதற்கு முன்னர் நடந்த எல்லா சந்திப்புகளிலும் அவன் தன்னை கடவுள் என்று அறிமுகம் செய்துகொண்டதால், நானும் அவனை கடவுள் என்றே அழைக்கத் தொடங்கினேன். எங்கள் பழைய சந்திப்புகள் நடந்த இடங்கள் எதுவும் எனக்கு சரியாக ஞாபகம் இல்லை. நான் மறைமலை நகரில் வசித்தபோது, ஒருமுறை எனது அறையைத் தட்டாமல் அவன் உள்ளே நுழைந்ததாக ஞாபகம். ஆனால் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அவனுடைய வருகையின் போதெல்லாம் நான் சோகத்தில் மட்டுமே இருந்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்த முறை அப்படியில்லை. அவனுடைய தற்போதைய வருகை எனக்கு ஆச்சரியத்தையும் சந்தேகத்தையும் தந்தது.

வழக்கம் போல், இந்தச் சந்திப்பும் அமைதியாகத்தான் ஆரம்பித்தது. அந்த அதிகாலையில் நடைப்பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்த யாருமே எங்களைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவனுடைய முதல் வார்த்தைக்காக நானும், என்னுடைய முதல் வார்த்தைக்காக அவனும் காத்துக்கொண்டிருந்தோம். அவன்தான் முதலில் ஆரம்பித்தான்.

"உன்னை இங்கு நான் எதிர்பார்க்கவில்லை," என்றான்.

"நானும் தான்," என்றேன்.

"இன்னும் நான் கடவுள் என்பதில் உனக்கு சந்தேகம் இருக்கிறதா?" என்றான்.

அவனுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது, எந்த மாதிரியான கேள்விகளுக்கு நான் பதில் சொல்லத் தயங்குவேன் என்று. நான் பேச்சை மாற்றும் நோக்கில், "இப்போதெல்லாம் நடைப்பயிற்சி செய்ய நிறைய பேர் வருகிறார்கள்," என்றேன். நாங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே இரண்டாவது அவென்யூ நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.

என்னிடம் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே போனான். என்னைப் பற்றி எல்லாம் தெரிந்தவன் என்பதை அவன் நிரூபிக்க விரும்பினான். தற்போது நான் காதலிக்கும் என்னுடைய நான்காவது காதலியைப் பற்றி விசாரித்தான்.

"நீ மீண்டும் ஏமாறப்போகிறாய். எனக்கு உன்னுடைய எல்லாக் காதல் கதைகளும் தெரியும்," என்றான்.

"இதில் என்ன விசேஷம் இருக்கிறது? என்னுடைய வலைப்பதிவைப் படிப்பவர்கள் அனைவருக்குமே என்னுடைய எல்லாக் காதல் கதைகளும் தெரியும்," என்றேன்.

"சென்ற வாரம் நாகூரில் நீ சந்தித்த அந்த எழுத்தாளர் உன்னை எந்த அளவுக்கு பாதித்துள்ளார் என்பதும் எனக்கு நன்கு தெரியும்," என்றான்.

"அவன் எழுத்தாளனே இல்லை. அவன் ஒரு ஏமாற்றுக்காரன்," என்றேன்.

ஒரு பெட்டிக்கடையில் சாய்பாபா படம் கொண்ட ஒரு தினசரி விளம்பரம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவனிடம், "சென்ற மாதம் ஒரு சாமியார் செத்தாரே... அது நீ இல்லையா?" என்றேன்.

அவன் சிறிது யோசித்தான். இப்போது என் நேரம். இனி அவனை நான் கேள்விகளால் துளைக்க வேண்டும்.

மீண்டும் கேட்டேன்.

"அவன் இறந்தது உனக்குத் தெரியும்தானே?"

"எனக்குத் தெரியாது."

"எல்லா செய்தித்தாள்களிலும் போட்டிருந்தார்களே."

"நான் செய்திகள் படிப்பதில்லை."

"முதலில் இறந்தது நீதான் என்று நினைத்துவிட்டேன்."

"எனக்கு மரணம் இல்லை."

"அவனும் இதைத்தான் சொன்னான்," என்றேன்.

அவனுடைய செல்போன் சிணுங்கியது. Galaxy மாடல் போன். அவனுடைய உள்ளங்கையைவிட பெரிதாக இருந்தது.

"நேரமாகிவிட்டது. இன்று நான் கார் கொண்டு வரவில்லை. விரைவாகப் போக வேண்டும். காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். மீண்டும் உன்னைச் சந்திக்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு எதிர்ப்புறமாக நடக்கத் தொடங்கினான்.

சிறிது நேரம் கழித்து நான் திரும்பிப் பார்க்கையில், ஒரு பெண்ணொருத்தியுடன் அவன் கைக்கோர்த்து நடந்துகொண்டிருந்தான். தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, அவள் எனது பழைய காதலிகளில் ஒருத்தியைப் போல் இருந்தாள்.

Push, Pull மற்றும் சில தமிழ் திரைப்படங்கள்

இந்தமுறை தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு 13 தேசியவிருதுகள். அதில் சன் பிக்சர்ஸ் தயாரித்த "ஆடுகளம்" திரைப்படத்திற்க்கு மட்டும் ஆறு விருதுகள். அதே நிறுவனம் தயாரித்த சென்ற ஆண்டின் மாபெரும் திரைப்படத்திற்க்கு இரண்டு தேசியவிருது. தேசிய விருது வாங்க எல்லாவித தகுதியும் "ஆடுகளம்" திரைப்படத்திற்க்கு இருக்கிறது. சன் பிக்சர்ஸ் யாரையும் மிரட்டியோ, பணம் கொடுத்தோ வாங்கியிருக்க தேவையில்லை. ஒருவேளை  அப்படி செய்திருந்தால் அது இந்தத் திரைப்படத்திற்க்குதான் கேவலம். என்ன செய்ய?? இப்பொழுது எல்லாவற்றையும் சந்தேகிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

தேசியவிருதுகள் பெற்ற "தென்மேற்க்கு பருவ காற்று" மற்றும் "நம்ம கிராமம்" திரைப்படங்களைப் இன்னும் பார்க்கவில்லை. எல்லா  திரைப்படங்களையும் DVDயில் வைத்திருக்கும் நண்பன் ஒருவனிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறேன். ஷாஜி இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் "தென்மேற்க்கு பருவகாற்று" திரைப்படத்தைப் பாராட்டி உயிர்மையில் ஒரு கட்டுரை  எழுதியிருந்தார். அப்பொழுதே அந்த திரைப்படத்தை  பார்க்க நினைத்தேன், பின் வரிசையாக தமிழில் வெளிவந்த சில சூப்பர் ஹீட் திரைப்படங்கள் காரணமாக அதை மறந்துவிட்டேன்.

எங்க தலைவர் மிஷ்கினின் "நந்தலாலா"  திரைப்படத்திற்க்கு ஒரு விருதும் கிடைக்கவில்லை. அதை நினைத்து எனக்கு கொஞ்சம் வருத்தமே. கண்டிப்பாக அடுத்த வருடம் "யுத்தம் செய்" திரைப்படத்திற்க்கு கிடைக்கும். நம்புவோம்.

நான் சிம்புவின் ரசிகனாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறேனா?? என்று பயமாகயிருக்கிறது. ஏனென்றால், எனக்கு "வானம்" திரைப்படம் பிடித்திருந்தது.  அந்த கடைசி இருபது நிமிடங்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் வானம் ஒரு நல்ல திரைப்படம். 

கடன் தொல்லையிருந்து மீண்டு குழுந்தையைப்  படிக்கவைக்க ஒரு குடும்பத்துக்கு நாற்பது ஆயிரம் ரூபாய் தேவைப்படுகிறது. இன்னொரு பக்கம், தன் காதலியுடன் புதுவருட இரவை  கொண்டாட ஒருவனுக்கு நாற்பது ஆயிரம் ரூபாய் தேவைப்படுகிறது.  மற்றொரு பக்கம், புது வருடத்திலிருந்து சொந்தமாக விபச்சார தொழில் செய்யபோகிறாள் ஒருவள், அன்றைய இரவின் விலை  நாற்பது ஆயிரம் ரூபாய். "Economic inequality"க்கு இது ஒரு சிறந்த உதாரணம். இதைதான் சமீபத்தில் நமது சுப்ரீம் கோர்ட்டும் சொல்லியது "பணக்காரர்களுக்கு ஒரு இந்தியா, ஏழைகளுக்கு ஒரு இந்தியா என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது" என்று. வானம் திரைப்படத்தில் சிம்பு, அனுஷ்கா இருவரின் நடிப்பும் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இன்னும் இதே போல் இரண்டு படங்கள் சிம்பு நடித்தால் அவரின் ரசிகனாக நான் மாறுவது உறுதி.

"எவன்டி உன்னை பெத்தான்" பாடலை  சிம்புவே எழுதி உள்ளார். அதில் வரும் சில வரிகள்

என் Facebook Statusசும் நீதான்,
என் Tweeter Twitting நீதான்,
.........................
என் BBMமும் நீதான், என் Facetimeமும் நீதான்...

எப்படி சிம்பு சார்?? எப்படி??.. தயவுசெய்து "வள்ளவன், மன்மதன்" போல் எந்த திரைப்படமும் இனி எடுக்காமல் இருங்கள்.. நீங்கள் எங்கேயோ போலாம் சிம்பு சார்.

"எவன்டி உன்னை பெத்தான்" பாடலை  தொடர்ந்து சிம்புவின் அடுத்த அமர்க்களம் "போடா போடி" திரைப்படத்தில் வரும் "லவ் பண்ணலாமா?? வேண்டாமா??" இதுதான் இப்பொழுது என்னுடைய Favourite. (பாடல் கீழே)

வானம் திரைப்பட ஆரம்பத்தில் முஸ்லீமாக வாழ்வதால் எற்படும் பிரச்சனைகளைப் பற்றி அருமையாகச் சொல்லியிருந்தாலும், கடைசி இருபது நிமிடங்களில் சொதப்பிவிடுகிறார்கள். முஸ்லீம்களுக்கு மட்டும்தான் வெடிக்குண்டு தயாரிக்க தெரியுமா என்ன??. கோ, வானம் இந்த இரண்டு திரைப்படங்களும் சொல்லும் ஒரு கருத்து, தீவிரவாதி = மூஸ்லிம் & நக்சலைட் = ஹிந்து. கிறிஸ்துவர்கள் யார் என்று இதைப் படிக்கும் நீங்கள் கேட்கலாம். அவர்கள் வழக்கம் போல் அப்பாவிகள்.

இந்த மாதத்தில் நான் பார்த்த இன்னும் இரண்டு திரைப்படம் "அழகர்சாமியின் குதிரை மற்றும் எங்கேயும் காதல்" அழகர்சாமியின் குதிரை  நல்ல திரைப்படம்தான் என்றாலும் எந்த காட்சியும் மனதில் நிக்கவில்லை, எங்கேயும் அழுத்தமும் இல்லை. இதாவது பராவாயில்லை, மற்றொரு திரைப்படமான "எங்கேயும் காதல்" திரைப்படமே இல்லை.

முன்னர் எல்லாம் ஹரிஸ் ஜெயராஜ் சார், இரண்டு படங்களுக்கு இடையே அதிக இடைவெளி தருவார். குறைந்தது ஆறு மாதங்களாவது இருக்கும். அந்த ஆறு மாதங்கள் புதிய ட்யூன்களைத் தேடுவதற்க்காகயில்லை, அவரின் பழைய டியூன்களை மக்கள் மறப்பதற்க்காக என்பது நாம் அனைவருக்கும் அறிந்ததே. அவரின் கோ மற்றும் எங்கேயும் காதல் அடுத்தடுத்து வந்ததால், எந்த பாடல் எந்த திரைப்படம் என்பதை  கண்டுபிடிக்க மிகவும் கடினமாக உள்ளது. எனக்கு Pushக்கும் Pullக்கும் எப்பொழுதும் குழப்பம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும். தள்ள வேண்டிய இடத்தில் இழுப்பதும், இழுக்கும் இடத்தில் தள்ளுவதும் நான் செய்யும் அன்றாட வேலைகளில் ஒன்று. ஆனால், இப்பொழுது "Push, Pull"யை விட "கோ மற்றும் எங்கேயும் காதல்" பாடல்கள்தான் என்னை அதிகம் குழப்புகிறது.

"என்ன வாழ்க்கடா இது"